ir Mələk simalı qadına rast gələcəm.Elə Tofiq dayı da mənə ata əvəzi oldu.Mən hər şeyə görə onlara borcluyam.Bu evdə üzüm gülməyə başladı.Həyata bağlandım.İnsanlara, özümə inanım artdı və...və SEVDİM...İndiyədək hiss etmədiyim bir duyğunu yaşyıram.Amma o özü bilmir.Zakirin heç xəbəri də yoxdur onu necə sevdiyimdən.O mənim ilk məhəbbətim də olsa bunu gizlətməyə məcburam.Tək ona görə yox ki, mən bu evdə qulluqçuyam.Əslində mənim adım qulluqçu da olsa özümü bu ailənin üzvü saymışam.Amma onların mənə sevgisi, hörməti çoxaldıqca keçmişimin ləkəsi daha çox bilinir.Özümə daha çox nifrət edirəm.Mən nə Zakirə, nə də bu ailəyə layiq deyiləm.Elə günü sabah, səhər tezdən çıxıb gedəcəm.Heç kimə bir söz demədən.Onlara səbəbi necə deyim axı..Zərifə xala bilsə də Tofiq dayıyla Zakirə bunu heç vaxt deyə bilmərəm.Ondansa ölsəm daha yaxşıdır.Onların gözlərindəki nifrəti görməkdənsə...Səhər tezdən, onlar yuxudan oyanmamış çıxıb gedəcəm.Səringül bibinin də vəziyyəti lap pisləşib.Anama və mənimlə etdiklərinə görə ona acıqlı olsam da bizim-qardaşlarımın, bacımgilin qayğısına çox qalıb.Bunu unuda bilmərəm.Elə anamla da barışacam..Qəribədir, sevgi insanı necə də dəyişirmiş.Mən indi bütün düşmənlərimi belə bağışlamağa hazıram...Nə isə.Bu gün bu evdə son günümdür.Əlvida sevgim...”



...Yox, Ayna kəndə qayıtmadı.Bir neçə gün sonra Zərifəylə Tofiq əvvəlcə Zakirlə Aynaya nişan taxdı.Bir ay sonrasa toyları oldu.Ayna artıq iki qız anasıdır.İndi o dünyanın ən xoşbəxt qadını, ən xoşbəxt