Artıq göz yaşlarımı saxlaya bilmirdim. Nəhayət, məktubun son cümləsinə çatdım… "Əgər məktubu oxuyub qurtardınsa və bu cavabımdan razı qaldınsa, qapını aç. Səni çox sevdiyin küncütlü çörək və təzə südlə qapının ağzında gözləyirəm..."
Tez qaçıb qapını açdım. Doğrudan da, əlində bir ədəd küncütlü çörək və bir şüşə təzə süd var idi. Həyəcandan isə üzü qıpqırmızı qızarmışdı. Artıq sözə ehtiyac yox idi. Mən də o gündən o çiçəyi o uçurumun kənarında «saxlamağı» qərara aldım...
İlk illər yaşadığımız həyəcanlar sonralar yox olub gedə bilər. Halbuki məhəbbət həmişə var. Bəlkə, bir az həyəcansız, bəlkə, bir az qeyri — romantik… Bəlkə, bir az cansıxıcı, bəlkə, bir az monoton…
Ancaq yenə də var. Yetər ki, biz onu görməyi bacaraq. Həyat da əslində bu deyilmi?..Daha