Qonaqlıqda tanış olmuşdular.
Qonaqlıqdan sonra oğlan qızı bir kafeyə dəvət etdi.
Birlikdə oturdular.
Bir qəhvə istədilər.
Oğlan çox həyacanlı idi.
Heç bir şeydən söhbət aça bilmirdi.

Qız da bu haldan heç xoşlanmırdı.
Ele buna görə də qız getmək üçün ayağa qalxdığı anda oğlan cəld qulluq edən oğlanı yanına çağırdı.
Ona "Mənə duz gətirə bilərsənmi?"
dedi ve əlavə etdi
"Qəhvəmə tökmək üçün"
Qız ve xidmət edən oğlan təəccüblə ona baxdılar.

Oğlan utandığından qıp-qırmızı oldu.
Və gətirilən duzu qəhvəsinin üzərinə səpələdi.
Ardından qızın təəccüblü baxışları altında danışmağa başladı
" Mənim uşaqlığım dəniz sahilində keçib.
Elə günüm dənizin içində keçirdi.
Elə həmişə oralarda oynayardım.

Dəniz suyunun dadı ağzımdan heç getmədi.
Ailəm hələ də orada yaşayır.
Bu səbəblə həmişə qəhvəmi duzlu içirəm ki,uşaqlığımı, o xoş günləri xatırlaya bilim"
Oğlan bunları danışarkən gözləri yaşarmışdı.
Qız da bu oğlanın ailəsi haqda bu qədər fikirləşdiyini görürüdü.
Və fikrində əgər onunla ailə quracaq olsa onların haqqında da belə fikirləşəcəyini təxmin edirdi

O gün orda hər şey yaxşı oldu.
Onlar görüşməyə davam elədilər.
Beləcə evləndilər.
Xoşbəxt bir ailə həyatı qurdular.
Sevdilər ve sevildilər.
Kişi həmişə qəhvə istədikdə yoldaşı ona sediyi şəkildə"duzlu" qəhvə hazırladı.
Beləcə ömürlərindən qırx il keçirdilər.

Və bir gün yaşlı ər öldü.
Ölməzdən əvvəl yoldaşına öldükdən sonra açıb oxuması üçün bir məktub verdi.
Yoldaşı o öldükdən sonra məktubu açıb oxudu.
Orada bele yazılmışdı
Sevgilim, xahiş edirəm məni bağışla, bütün həyatımızı bir yalan üstünə qurduğuma görə məni bağışla.
Sənə ömrümdə bir dəfə yalan danışdım.

O da duzlu qəhvə idi.
Mən heç vaxt duzlu qəhvəni sevməmişdim.
Amma o gün sənin məni tərk edəcəyini fikirləşərək həyacandan çaşıb şəkər yerine duz istədim.
Ve beləcə pərt olmamaq üçün o yalanı uydurdum.
Bunu sənə həmişə danışmaq istədim amma