Bakı şəhərinin mərkəzi küçələrinin birində kasıb bir ailədə bir qız uşağı dünyaya gəlir.Bu uşağın dünyaya gəlişi onun valideynləri üçün həm sevinc həm də kədər gətirdi.Ona görə sevinc gətirdi ki,bu uşaq ailənin ilk və yeganə övladı idi.Amma ona görə kədər gətirdi ki,çünki bu ailənin uşağı hər şeylə təmin etmək üçün kifayət qədər imkanı yox idi və getdikcə vəziyyət daha da pisləşirdi.Vəziyyətin nə vaxtsa düzələcəyindən ümidlərini itirən valideynlər uşağı körpələr evinə qoymağı qərara alırlar.Lakin onların bu istəyi də baş tutmur,çünki körpələr evinin rəhbərliyi valideynlərə elə bir məbləğ dedi ki valideynlərə sadəcə sağol deyib dönüb geri qayıtmaq qaldı.Əlacsız qalan valideynlər göz yaşı içində 2 aylıq körpəni çölə atmağa məcbur olurlar.Aman allah belə də vicdansız valideyn olar?
Amma onların vəziyyətinə nəzər salsaq görərik ki,həqiqətən də onların uşağı saxlamaq üçün imkanları yox idi,hətta yeməyə yavan çörək belə tapmırdılar.Onlar 2 aylıq uşağın aclıqdan öləcəyindən qorxurdular,özlərini yox sadəcə uşağı düşünürdülər.Çünki o həyata yenicə başlamışdı,onun həyatı hələ qabaqdadır deyə düşünürdülər.Uşağı da körpələr evinə ona görə qoymaq istəyirdilər ki,heç olmasa orda ona baxan olar,körpə ac qalmaz.Lakin körpələr evindən də əli boş qayıdan valideynlər bəlkə də elə bu üzdən onu çölə atmağa məcbur oldular.Nə qədər çətin olsa da valideynlər bunu etdilər.
Bu zaman yol ilə gedən yaşlı nurani bir qocaman ağlayan uşaq səsi eşidir və ətrafa boylananda yolun kənarında nəyinsə durmadan sağa-sola tərpəndiyini görür,elə səs də həmin tərəfdən gəlirdi.Qoca həmin səs gələn tərəfə doğru gedir.Yazıq qoca hardan bilsin ki yolun kənarında sağa-sola tərpənən körpə bir qız uşağıdır.Uşağı görəndə əvvəlcə gözlərinə inanmır, gördükləri ona xəyal kimi gəlir,sanki qoca yuxu görür.Qoca bir anlıq donub qalır,özünə gələndən sonra uşağı qucağına alır və ona sarılıb o da uşaqla birgə ağlamağa başlayır.Lakin qocanın ağlamağı kimsəsiz bir uşağın göz yaşlarına şərik olmaq deyildi.O sadəcə