körpənin halına ağlayırdı,onun kimsəsiz olduğuna,onun niyə bu yaşda çölə atıldığını düşünüb ağlayırdı.
Nurani qoca uşağı öz evinə gətirir və evdə onun rahat,sağlam və gələcək həyatında da xoşbəxt yaşaması üçün hər cür şərait yaradır.İllər keçir və beləcə körpə yavaş-yavaş böyüyüb başa çatır. Həyatı yenicə dərk eləməyə başlayan bu qız xəyalında onun valideynlərinin kim olduğunu düşünür,amma cavab tapa bilmir.Axı o valideynlərini görməyib,elə təzəcə dünyaya göz açmışdı ki,körpə qızcığaz valideyn qayğısından,valideyn nəvazişindən uzaq düşdü və haqqında bəhs etdiyimiz həmin bu qoca ona əsl valideyn qayğısı göstərmişdi.Onun həm valideyni olub, həm də dayəsi olub.Həmin bu kimsəsiz qız bir gün qocadan onun valideynlərinin kim olduğunu soruşur.Bu sual qocanı çox sarsıdır amma həqiqəti qızdan gizlətməyə məcbur olur.Cavabında isə qıza yalandan sənin valideynlərin uzaqdadır amma tezliklə qayıdacaqlar deyir.Qız da hər gecə tanrıya dua edir ki,onu valideynlərinə qovuşdursun.
Çox keçmir ki,qoca bərk xəstələnir,hətta xəstəliyi onun ölümünə də səbəb olur.Lakin qoca ölümündən qabaq qıza bütün gizli qalan sirrlərini açıb deyir.Qız da həqiqətləri öyrəndikcə için-için ağlayırdı.Onun küçəyə atılmış kimsəsiz bir uşaq olduğunu biləndən sonra keçmişini düşünmək belə istəmirdi.Çünki keçmişindən ona yalnız küçəyə atılması xatirə qalmışdı.Yazıq qız hər gecə hıçqırıqlı dualarla əllərini göyə açıb valideynlərinə qovuşması üçün tanrıya dua edirdi, amma hardan biləydi ki,onun valideynləri bu qədər acımasız,bu qədər qəddardırlar.Ona qarşı necə soyuqqanlı davranıblar.Bunları düşünmək belə insana çox ağır gəlir.Əlbəttə ki,bu cür əzablar içində yaşamaqdansa ölmək daha yaxşıdır.
İndi isə mən bütün xalqıma səslənirəm.Əziz xalqım.Gəlin heç olmasa bu gündən sonra qalan ömrümüzü körpələrimizə həsr edək,çünki onların hər zaman qayğıya ehtiyacı