- Səni görmək istəyirəm.

- Hm…

- Nə oldu?

- Heç. Cavab tapmadım sözünə.

- Niyə ki?

- Çünki lap əvvəldən görüşməyəcəyimizi sənə demişdim. İndi birdən durub belə deməyin…

- Ürəyimdən keçdi, dedim. Belə yazmağına inanmıram, bilirəm ki, indi sən də məni görmək istəyirsən.

- Axı bu haqda danışmışdıq.

- O danışıq əvvəl olmuşdu, məni elə də yaxşı tanımadığın vaxtlarda. İndi isə başqa cür fikirləşirsən. Düz deyirəm?

- Nə isə…

- Həmişəki kimi. Yenə də sualımdan yayınmaq üçün bu “nə isə”ni atdın ortaya.

- Yaxşı da, bəsdir…

- Gəl, görüşək. Elə indi, bu dəqiqə.

- Dəlisən? Saata bax, gecəyarıdan bir saat keçib.

- Nə olsun ki? İstəsən alınar.

- Bu vaxt? Həm də hərəmiz şəhərin bir tərəfində yaşayırıq axı.

- Dedim ki, alınar. Təki, sən istə. Nə deyirsən, istəyirsən?

- Yaxşı, tutaq ki, istəyirəm.

- Bax, indi ikimiz də eyni anda eyvana çıxırıq.

- Sonra?

- Səmaya diqqətlə baxıb ən parlaq ulduzu tapırıq.

- Və?

- O ulduzda mən sənin üzünü görəcəyəm. Əgər ürəkdən istəsən, sən də məni görə bilərsən.

- Yaxşı da, güldürmə məni.

- Gülməlidir ki?

- Zəhləm gedir bu Şekspir variantlı ay-ulduz romantikasından da.

- Bunun Şekspirə nə aidiyyatı? O da belə görüşə çıxırdı?

- Orasını dəqiq bilmirəm. Amma hər dəfə belə romantik sözlər görəndə Şekspirin sona qədər oxuya bilmədiyim “Romeo və Cülyetta”sı gəlib durur gözümün qabağında.

- Niyə oxuya bilməmisən o əsəri?

- Oxuyanda hiss elədim ki, sonuna çatsam, gülməkdən ölə bilərəm.

- “Romeo və Cülyetta”nın komediya olduğunu da səndən öyrəndim.

- Komediyadır da. Adam bir neçə saat əvvəl gördüyünə vurulub elə axmaq sözlər deyə bilər?

- Adam hətta heç görmədiyinə də vurula bilər.

- Məsələn, bizim dastanlarda olduğu kimi? Oğlan yatır, yuxuda ona “buta” verilir. O da “buta”sını tapmaq üçün diyar-diyar gəzir.

- Sən dastan danışırsan. Mən isə müasir dövrün məhsulu olan virtual sevgini nəzərdə tuturdum.

- Hə, aydındır…