deyə soruşdu.
- Çox zəngin bir işadamı…
- Nə üçün? – İnsanlara daha çox kömək etmək üçün…
- Gözəl, dedi Sevinc Müəllimə. Bax indi Əli, Əhmədin ailəsinin vəziyyəti çox yaxşı deyil, bu doğrudur. Amma sizinki də bundan çox fərqli deyil. İstəsən tələsmə. Çox zəngin olduğun zaman insanlara kömək edərsən. Olmazmı?
- Olmaz, dedi Əli. İndi etməliyəm.
- Niyə olmaz?
- Üç səbəbdən ötrü olmaz. Birincisi: Bu pul onsuz da mənim deyil. Yaxşılıq etdiyim üçün Allah, məni insanlara sevimli göstərir. İnsanlar da bundan təsirlənir, daha çox simit alırlar. Bu sayədə gün boyu işləyənlərdən belə çox simit satıram. Hələ məhəllədə Həsən əmi var, hər gün iki simit alıb göyərçinlərə verir. İkincisi: ‘Ağac yaş ikən əyilər.’ deyilir. İndidən yaxşılıq etməyi öyrənməsəm böyüyəndə heç edə bilmərəm. İndidən yaxşılıq etməyib bunu zənginlik günlərimə təxirə salsam, zəngin olduğum günlərdə də daha zəngin olduğum günlərə təxirə salar özümü aldatmış olaram. Üçüncüsü isə daha əhəmiyyətldi: Böyüdüyüm zaman çox zəngin bir işadamı olmaq istəyirəm. Zamanında sərmayə qoymayanlar böyük işadamı ola bilməzlər. Sevinc Müəllimə, qarsısında böyük biri varmış kimi dinləyirdi:
- Bu sonuncusunu yaxşı anlaya bilmədim, dedi.
- Açıqlayım müəllimə, dedi Əli. İndi, çox zəngin olmadığım üçün, ancaq gündə bir simit pulu qədər kömək edə bilirəm. Bundan çoxunu verə bilmərəm. Allah, Cənnəti gücü qədər yaxşılıq edənə verir. İndi gücüm bu olduğuna görə, Cənnətin qiyməti bir neçə simit pulu qədərdir. Əgər zəngin olmadan ölsəm bir neçə simit puluyla Cənnətə girə bilərəm. Bundan daha qazanclı bir sərmayə olarmı ? Sevinc Müəllimənin gözləri dolmuşdu. Başını ‘Bəli’ mənasında yelləyərkən Əlini evinə göndərdi. Sinifə geri dönərkən məktəbin boşaldığını gördü. Əşyalarını yığmaq üçün masasına döndüyündə Əlinin buraxdığı pulların masa üstündə qaldığını gördü. Kürsüsünə qeyri ixtiyari oturdu və pulları əlinə aldı. Heç bir pul ona bu qədər qiymətli gəlməmişdi. Sanki əlində dünyanın ən qiymətli incilərini, yaqutlarını,