Günün son dərsinin sonuna gəlinmişdi. Şagirdlər çıxmaq üçün səbirsizlənirdi. Dəftər və kitablarını çantalarına qoydular. Zəng çalar çalmaz, çölə çıxmaq üçün hazır idilər. Tək, Əli hazırlanmamışdı. Gecikmək üçün də əlindən gələni edirdi. Nəhayət zəng çaldı. Şagirdlər bir anda qapıya yönəldi. Əli, yerindən qalxmadı. Ağır ağır əşyasını yığdı. Bir tərəfdən göz ucuyla müəlliməinə baxır, bir tərəfdən də yoldaşlarının getməsini gözləyirdi. Müəlliməsi, onun bu halını gördü:
- Xeyir ola Əli, dedi. Evə getməyəcəksənmi? Əli, son yoldaşının da çıxdığını görüncə cavab verdi:
- Sizinlə danışmaq istəyirdim müəllimə.
- Yaxşı, dedi müəlliməsi. Nə söyləyəcəksən baxaq?
- Əhməd yoldaşım var ha…
-Bəli, nə olub Əhmədə?
- Vəziyyətləri çox yaxşı deyil yəqin. Anası, bəslənmə çantasına yaxşı şeylər qoymur.
- Həə, nə olsun?
- Ona kömək etmək istəyirəm. Amma mənim yardım etdiyimi bilsə kədərlənər. Gündə bir simit pulu yığıb hər həftə sizə versəm, siz də ona versəniz? Cibindən bir ovuc köhnə pul çıxarıb müəllimənin masasının üzərinə qoydu. Sevinc müəllimə, pula toxunmadı. Stuluna oturub düşündü. Əli haqqındakı məlumatlarını yoxladı. Bildiyi qədəriylə ailəsinin vəziyyəti yaxşı deyildi. Bu çalışqan və sevimli şagirdi, nə qədər də yaxşı niyyətli və düşüncəli idi. Zəngin bir ailənin uşağı deyildi. Buna baxmayaraq yardım etmək istəyirdi. Üstəlik kömək etdiyinin bilinməsini istəmirdi. Sevinc Müəllimə:
- Dayan baxaq Əli, dedi. Bildiyim qədəriylə sizin də maddi vəziyyətiniz yaxşı deyil. Səhvmi bilirəm?
- Doğru bilirsiniz müəllimə. Atam fəhlədir. Çox vaxt iş tapa bilmir. Amma mən də işləyir, pul qazanıram.
- Harada işləyirsən?
- Simit satıram. Sevinc Müəllimə yenə dayanıb düşündü. Yaxşılığın bu qədərinə nə deməli idi indi? Bunun reallaşması çətin idi. Onu, bundan imtina etdirmək üçün bir əlac tapmalı idi. Bunu edərkən, sevimli şagirdini də qırmamalı idi. Onunla bir az daha danışsa, bəlkə bir yolunu tapardı. Sevinc Müəllimə, Əliyə tərəf döndü:
- Böyüyüncə nə olmaq istəyirsən,