gəlməyə qərar verdiyini sanırdım.”

Bacımın səsi anidən boğuqlaşdı və boğuq səslə:
- “Mən bəlkə bu il uzun bir səfərə çıxdım. Bəlkə başqa bir məkana, bəlkə... Ömürlər Allahın əlindədir.”

Ağlamağa başlamışdım.
Onun bu amansız xəstəliyini düşündüm. Həkimlər atama bəlkə də bu xəstəliyin çox vaxt almayacağını söyləmişdilər. Amma bunu bacıma kim demiş ola bilərdi? Yoxsa bunu özü də hiss etmişdimi?

-“Nə düşünürsən?” – bacım bu dəfə güclü bir səslə soruşdu – “bunları xəstə olduğum üçünmü söylədiyimi sanırsan? Əsla yox! Bəlkə sağlam adamlardan uzun bir ömrüm olacaq və sən nə zamana qədər yaşayacaqsan? Bəlkə 20 il, bəlkə 40 il, bəs sonra ?! Bir-birimizdən fərqimiz yoxdur. Hamımız köçəcəyik. Ya Cənnətə, ya Cəhənnəmə. Allahu təalənin bu sözlərini heç eşitmədinmi? : “Oddan (Cəhənnəmdən) uzaqlaşdırılıb, Cənnətə daxil edilən kimsə muradına çatacaqdır.” (Ali İmran surəsi, 185)

-“Allah rahatlıq versin!” –deyib otaqdan çıxdım. Bacımın səsi isə qulağımda əks səda verdi:
-“Namaz qılmağı unutma!”

Səhər saat 8 idi. Qapının döyüldüyünü eşitdim. Hələ qalxmaq vaxtı deyildi. Ağlaşma səsi gəlirdi. “Axı nə olub?”. Sualın cavabı özünü çox gözlətmir. Bacımın vəziyyəti ağırlaşmış və atam onu xəstəxanaya aparmışdı.
O il tətilə gedə bilmədik. Yəqin qədərimizə evdə oturmaq yazılıbmış. Uzun bir gözləmədən sonra...
Saat günorta 1-i göstərəndə atam xəstəxanadan evə zəng etdi:
-Onu indi ziyarət edə bilərsiniz. Tez olun!”

Anam atamın həyəcanlı olduğunu, səsinin dəyişdiyini dedi. Paltomu əlimə götürdüm. Tələsik maşına mindik. Hər zaman gəzməyə çıxdığımız yol xeyli uzun görünürdü. Nə olub bu gün bu yola? Qurtarmaq bilmirdi. Bu gün nə boğucu və sıxıcı idi. Anam yanımda bacım üçün dua edirdi. Axı o, yaxşı və dürüst bir qız idi. Bir gün belə vaxtını boş yerə keçirdiyini görməmişdim.
Xəstəxanın çöl qapısına çatdıq.

Budur, ah-vay içində bir xəstə. Yol qəzasında yaralanmışdır. Üçüncünün gözləri çıxmışdır. Bilinmir ki, bu dünya əhlidir, yoxsa Axirət ?!
Əvvəl heç