ç görmədiyim mənzərəydi. Sürətlə pilləkəni çıxdıq. Bacım ciddi nəzarət altında idi. “Sizi onun yanında aparacağam”, -deyə tibb bacısı bizə yaxınlaşdı və anama təsəlli verdi: “Huşu indi-indi özünə gəlir.”
Bir nəfərdən artıq adamın girməsi qadağan idi.
Bax budur, ciddi nəzarət otağının qapısının pəncərəsindən, həkimlərin arasından bacımın mənə baxan gözlərini görə bildim. Anam yanında durmuşdu. İlk dəqiqədən sonra göz yaşlarını gizləyən anam otaqdan çıxdı. Çox danışmamaq şərti ilə yanına girməyimə icazə verdi: “İki dəqiqə sənə bəs edər!”
Daxil oldum:
-“Bacım necəsən?”
Əlimi sıxdıqdan sonra cavab verdi:
-“”Əlhəmdulilləh, indi yaxşıyam.”
Əlhəmdulilləh. Amma əlləri buz kimiydi. Yanında oturmaq istəyəndə, bilmədən ayağına toxundum, ayağını çəkdi.
-“Bağışla, səni narahat etdimmi?” – soruşdum.
-“Əlbəttə yox. Sadəcə Allahu təalənin bu sözünü xatırladım: ”Qıçı-qıçına dolaşacağı zaman, aparılacağı yer Rəbbinin hüzuru olacaqdır ! (Qiyamə surəsi, 29-30)” Mənim üçün dua et, qardaşım. Bəlkə yaxında Axirət günlərinin birincisinə salam deyəcəyəm. Yolum uzun, tədarüküm isə azdır.”

Dediklərini eşitdikdən sonra gözlərimdən damla-damla yaş axmağa başladı. Ağladım.
Və bu sözlər bacımdan eşitdiyim son sözlər oldu. O artıq danışmırdı.

Mən isə harada olduğumu artıq unutmuşdum. Hönkürtü ilə ağlayırdım. Atam mənim üçün daha çox narahat olurdu. Bu cür ağlamağıma və otağıma çəkilməyimə öyrəşməmişdilər.
O həzin gün... Günün batması ilə evimizdə uzun bir səssizlik hökm sürdü. Qohumlar gəldi. Söhbətlər. Gəlib-gedənin səsi bir-birinə qarışırdı. Mənimsə bildiyim tək bir şey var idi: “Bacım artıq vəfat etmişdi”.

Kim gəldi, nələr dedi, artıq ayırd edə bilmirdim. Allahım, haradayam, nələr baş verir?

Ağlamaqdan yorulmuşdum. Bacımın kədərlənmiş halını düşünüb, ölüm barəsində söylədiklərini xatırladım: “Və qıçın-qıçına dolaşacağı zaman” və həqiqəti anladım ki, “o gün aparılacağın yer Rəbbinin hüzuru olacaqdır !”

O gecədən etibarən bacımın namaz qıldığı yerə