getmədim. O zaman anladım ki, kim anamın bətnini mənimlə bölüşdürüb, çünki biz əkiz idik. Kim üzüntülərini mənimlə bölüşdürüb. Kim sıxıntılarımı uzaqlaşdırıb. Kim hidayətim üçün dua edib. Kim mənə ölümdən, hesabdan bəhs edərkən gecələr boyu göz yaşı töküb...

Bu gün onun qəbrdə ilk gecəsidir. Allahım, ona mərhəmət et, qəbrini nurla doldur.
Bu onun oxuduğu Qurani-Kərim... Bu onun səccadəsiydi. Onunla yaşadıqlarım günləri bir-bir xatırladım və boş keçən günlərimə ağladım.
Göz yaşlarımın arası kəsilmədi. Mənə mərhəmət etməsi və məni bağışlaması üçün Allaha dua etdim. Allahın onu qəbrində nemətləndirməsi üçün dua etdim. Və birdən özümdən bunu soruşdum:
-“Əgər mən ölsəydim? Sonum nə cür olacaqdır?
Üstümə bir qorxu çökdü və bu suala cavab belə axtarmadan yerimdən qalxdım.
“Allahu Əkbər, Allahu Əkbər” Sübh azanı.. Fəqət bu dəfə nə qədər şirin.. Bir hüzur və rahatlıq hiss etdim. Müəzzinin dediklərini bir-bir təkrarladım. Sevinirdim.. Axı Allahu təalə mənə rəhm edib, möhlət vermişdi. Sübh namazına qalxdım və hüzur içində namaz qıldım.
Daha öncə bacımın qıldığı və onun son namazı kimi...

Daha səhər açıldıqda axşamı gözləmirəm, axşam olduqda isə səhərə çıxacağımı