NAGIL

Bacımın ölüm anı (Olmuş hadisə) Ozumde pis oldum:((

Ərəb ölkələrinin birində olmuş hadisə

Bacımın ölüm anı

Bacım solğun və yorğun görünürdü, fəqət hər zaman olduğu kimi Quran oxuyurdu.
Nə zaman axtarsan səccadəsində rüku və səcdə vəziyyətində və ya əllərini göyə açaraq dua edən görərdin. Səhər- axşam və ya gecəyarısı fərq etməzdi. Hər zaman bu cür idi.

Mən isə jurnal, kitab oxumağa həvəskar idim. O qədər çox videoya baxırdım ki, bununla məşhur olmuşdum. Vəzifələrimi tam olaraq yerinə yetirə bilmirdim. Namazda da çox nizamlı deyildim.

Bu gün də həmişəki kimi üç saat müddətində müxtəlif filmlərə tamaşa edib, videonu söndürdüm. Yaxınlıqdakı məsciddən azan səsi gəlirdi. Yatağıma döndüm.
Bacım otağından məni səslədi.
-“Nə istəyirsən?”- deyə soruşdum.
Hiddətli səslə :
-“Sübh namazını qılmadan yatma!” –dedi.
Sonra da yanıqlı səslə:
-“ Aaa, sübh namazına hələ bir saat var, bu birinci azandır!” söylədi.

Bacım, ölümcül xəstəliyə tutulub, yatağa düşənə qədər bu cür idi.
Məni yanına çağırdı:
-“Qardaşım, bir yanıma gəl!”
-“Nə istəyirsən?”- deyə soruşdum.
-“Otur!”
Oturdum:
-“Bacım, nə olub axı?” – deyə soruşdum.
Xoş və yumşaq səslə dilləndi:
-“Hər bir kəs (canlı) ölümü dadacaqdır. Şübhəsiz ki, mükafatlarınız qiyamət günü tamamilə veriləcəkdir.” (Ali İmran surəsi, 185)
Bir an susdu və məndən soruşdu:
-“Ölümə inanırsanmı?”
-“Əlbəttə, inanıram.” – deyə cavab verdim.
-“Etdiyin hər şeyə görə bir-bir hesaba çəkiləcəyinə inanırsanmı?”
-“Bəli, amma... Allah böyükdür və rəhmlidir. Həm də həyat daha uzundur... Bacım, ani bir ölümdənmi qorxursan? – deyə soruşdum.
-“Qardaşım bax! Filankəs səndən də yaşca kiçik idi, amma yol qəzasında öldü. Sonra filan, filan... Ölüm ömür diləməz. Ölçüsü də yoxdur.” –deyə cavab verdi.

Bacımın bu son sözləri eşitcək otağın qaranlığı qəlbimi sıxdı:
-“ Mən qaranlıqdan qorxuram, sən də məni ölümlə qorxutdun, indi mən necə yatacağam. Həm də mən bu tətildə sənin də bizimlə