görür. Fərqli olan təkcə mənəm, onu yalnız gözüyumulu görürəm. Həm də o, bu dünyada gözüyumulu gördüyüm yeganə varlıqdır.

Tərsliyə bax, ən çox sevdiyin, sənə ən yaxın olan insanla aranda belə bir pərdə yarana. Bəlkə də sevginin çoxluğundan belə olub, daha doğrusu mən onu ilahə sanmışam və beləliklə gözəgörünməz kainat güclərinin qəzəbinə gəlmişəm.

Yalan demirəm, nəsə bir pis iş tutub, nəsə bir murdarçılıq edib bu mərəzdən qurtulmaq haqqında düşünmüşəm.

Məsələn ona xəyanət etmək haqqında planlar qurmuşam. Beləliklə ona bəslədiyim hissləri ilahi mərtəbədən bir az aşağı gətirmənin faydalı olacağına inanmışam. Sevdiyin insanı gərək qədərində sevəsən, çox sevmənin bu cür fəsadları ola bilər...

Əvvəllər başqa insanların yanında biz bu sirrimizi çətinliklə ört-basdır edirdik. Başa düşürsüz də, qohum və ya dostlarla bir məclisdə oturduğumuz halda axı sürəkli gözlərimi yuma bilməzdim.

Belə məclislərdə sevgilimi qurban verməli olurdum, məcbur qalıb gözlərimi açıq tuturdum. Bu üzdən sevgilimlə şərtləşmişdik, yerini dəyişdirəndə mütləq səsli olaraq bunu mənə bildirməli idi. Öskürməli, əlini şappıldatmalı, ya da yerinə görə bir mahnı züm-zümə etməli idi, beləliklə mən onun o anda harada olduğunu bilməliydim.

Əslinə qalanda, hər ikimiz bu cür dost məclislərindən qaçmağa çalışırdıq, çünki bu məclislər əməlli başlı diskomfort yaradırdı, hamıyla deyib, gülüb zarafat edirdim, ancaq onların arasında gülərkən görmək istədiyim bircə nəfər vardı, mən də onu görə bilmirdim.

Buna çox üzülürdüm, bəzən gülüşüm ağzımdaca donub qalırdı. Zaman keçdikcə qonaqlıqların sayını azaltmışıq, indi demək olar ki, heç kimlə görüşmürük, kimsəni qonaq çağırmır, dəvət olunduğumuz yerlərdən isə bir bəhanə ilə boyun qaçırırıq.

Ancaq, mənim bu “xəstəliyim” evin içində də bəzi narahatçılıqlar törədir. Məsələn, birlikdə televizora baxa bilmirik.

Gözüaçıq olanda onu, yumulu olanda isə seyr etdiyimiz proqramı görə bilmirəm. Tək-tənha film seyr edər kimi oluram, halbuki mən birlikdə