ə seyretmənin zövqünü yaşamaq istəyirəm.

Çıxış yolunu işıqları söndürməkdə görürəm, guya o var, ancaq sadəcə otaq qaranlıq olduğuna görə onu görə bilmirəm. Üstəlik bir əlini əlimdə tutaraq seyr edəndən sonra hər şey yoluna düşür.

İllər keçdikcə fərqli bir həyatın içinə girmişik və bunlar hamısı mənim üzümdən olub. Mən öz xasiyyətimə görə onu haldan-hala salmışam.

O daim mənə uyğunlaşmaq məcburiyyətindədir, sürəkli olaraq həyatını dəyişdirir. Bir gün onun yorulacağından, normal həyata qayıtmaq istəyəcəyindən qorxuram. Mənim gözübağlıca oyunlarıma nə qədər dözəcək. Nə zamana qədər onun üz ifadəsini görməyimdən ötrü gözlərimi yumub-açmağımı gözləyəcək?

Səssiz sevinmək, sevdiyi insanla qaş-göz hərəkətləriylə danışmaq onun da haqqıdır. Axı sevgi həm də gün işığında yaşanmaq üçündür.

Onu itirmək qorxum güclənir, gücləndikcə də özüylə çoxlu xoşagəlməz hisslər gətirir. Yəqin ki, bilirsiz, qorxu hissinin olduğu yerdə mütləq yalan mikrobları çoxalmağa başlayır. Mən sevgilimi aldatmağa başlayıram. Çünki görərək sevişmək istədiyim bir qadına ehtiyacım var.

Gözüyumulu sevişmək xəyalındakı biriylə sevişməyə bənzəyir, xəyanətə yol açır deyə düşünürəm. Nə üçün, nə səbəbə mən dodaqlarını öpdüyüm qadını xəyalımda canlandırmalıydım. Doğrusu bu mənə ar gəlir. Onu aldatmaq bundan daha dürüstcə bir hərəkət olar.

Bunun başqa adı yoxdur – sevgilimlə yaşamaq məhbəsdə yaşamaq kimidir. Kaş biləsiniz, hər zaman ayıq yaşamaq necə zülmdür, hisslərinin coşduğu anda; sevinəndə, bir şeyə heyrət edəndə ya da xoş xəbər alanda özünü unudub gözlərini açırsan və bu zaman acı bir xəncər zərbəsi yeyirsən – o sevinci, heyrəti, o xoş xəbəri bölüşmək istədin sevgili insan bir anda yoxa çıxır və sən ayıq yaşamanın qazamatına düşürsən.

Mənim həyatımda hissə qapılmaq yoxdur. O insanla ki, mən hissə qapılaraq yaşamalıyam, bax o insana qarşı bu təbii, adidən-adi imkanlar yasaq edilib... Özüm üçün bir həqiqəti kəşf etmişəm: xoşbəxtlik bir-birinə zidd olan iki halın – ayıqlıqla hissə