qapılmanın vəhdətindədir, bunun əksi ola bilməz.

Bir an öncə bu məhbəsdən qurtulmaq istəyirəm. Artıq burama gəlib. Onu öldürmək haqqında da düşünmürəm deyə bilmərəm.

Bilirsiz ki, insan beyni bağımsız çalışır, sən istəsən də istəməsən də o bütün variantları süzgəcdən keçirir. Düşünürəm... Onu necə yoxa çıxartmaq haqqında düşünürəm. Çünki özüm artıq yoxa çıxmağa başlayıram. Sözə baxın: “yoxa çıxmaq!” – mənim bu gözüyumulu həyatıma necə də uyğundur...

Qədim zamanlarda Yox adlı qarabasanlar olub. Doğub-törəməzmişlər, yalnız insanların hesabına sayları artarmış.

Yoxlar gəlib insanları apararmış, onları özlərinə qarışdırar, Yox edərmişlər. İnsanlar Yoxlaşarmış, Yox olarmış... Yox olmanın astanasında bəsirətim açılıb, qədim əsatirləri su kimi oxuya bilirəm. Yox adlı varlıqlar indi bizim evimizdə yuva salıblar...

Sevgilim Yox olub artıq. Mən onun yalnız səsini eşidirəm. Belə şey ola bilərmi?

Bir gün qorxduğum fəlakət baş verdi. Səhər yeməyinə oturub çayımı ovuclarım arasına almışam.

Yuxudan kal durduğuma görə beynim hələ açılmayıb. Sevgilim masaya yağ-pendir qoyur, özü üçün zümzümə edir, bir ara cingiltili səslə gülür. Onun nəyə güldüyünü anlamaq üçün gözlərimi yumub üzünə baxıram. Dəhşətə gəlirəm. Bu hadisənin nə üçün indi baş verdiyini anlaya bilmirəm... Artıq gözümü yumanda da onu görə bilmirəm. Sevgilim yox olub.

Yoxlar sevgilimi aparıb... Bundan sonra yalnız onun səsiylə yaşayacağam. Başımı qucaqlayıb hönkür-hönkür