Gözlərimi yumanda onu görürəm, açanda isə yalnız səsini eşidirəm. Heç vaxt, heç yerdə, heç kimin başına gəlməyən hadisə mənim başıma gəlib.

Ayaq səslərini eşidirəm, şapşapları taxta döşəməyə toxunur, ütü taxtası cırıldayır, mətbəxdə qab-qaşıq səsləri gəlir.

Gözümü yumanda bütün görüntülər yerinə qayıdır, daha doğrusu səslərlə görüntülər birləşir, əsl həyatda necə olursa elə olur, ancaq bir məsələ var ki, bu zaman mən gözüyumulu oluram, əsl həyatda olmayan özəllik yalnız budur.

Mən öz seçimimi etməliyəm, onunla ya gözüaçıq, ya da gözüyumulu yaşamalıyam. Hər ikisini dəfələrlə yoxlamışam, daha doğrusu, gündüz çağlarında məcburən gözlərim açıq olur, belə olanda yalnız onun səsini eşidə bilirəm. Əgər lazım olsa, məsələn desə ki, “bax gör saçımın rəngi xoşuna gəlir?” – o zaman mən gözlərimi yumuram və onun saçlarına baxıram.

Bu cür həyata, nə qədər yorucu olsa da, artıq hər ikimiz öyrəşmişik. İllər keçdikcə başımıza gəlmiş bu bəlada gözəlliklər tapmışıq, taleyə boyun əyib beləcə yaşamağa davam etmişik.

Hər necə olsa da, bu, sevgilimin heç olmamasından daha yaxşıdır. Bu bədbəxtlik deyil, sadəcə olaraq həyatın fərqli bir üzüdür. Alışandan sonra o qədər də çətinliyi qalmır.

Dediyim kimi, bu cür yaşamanın da öz gözəllikləri var. Məsələn, onu qucaqlayarkən və öpərkən sanki boşluğu qucaqlayır kimi oluram, ancaq bir an sonra beynim dumanlanır, gözlərim öz-özünə yumulur, beləcə hər şey qaydasına düşür, yəni onu görməyə başlayıram.

Mənə elə gəlir ki, bu cür həyat daha romantikdir. Biz adətən işıqları söndürüb yatağa uzanandan sonra söhbət etməyə başlayırıq, dərdləşirik. Bu zaman mən gözü açıq halda sanki onu görürəm, qəribə hisslər yaşayıram, elə bil birlikdə yaşadığımız ilk illərə qayıdıram.

Sevişərkən gözlərimi gah yumub gah da açdıqca, başqa insanların yaşaya bilməyəcəyi qeyri-adi hisslər yaşayıram.

Bəzən də gözəgörünməz bir varlıqla yaşadığımı düşünürəm. Ancaq bu onun günahı deyil. Çünki onun başqaları ilə belə bir problemi olmur. Hər kəs onu