dillərə dastan gözəllikdə alma yanaqlı idi. Üzündəki o dərin xəttlər hər şeyi izah edirdi hər kəsə. Çox acı çəkmişdi zamanında. Əri Qədir çox döymüştü zavallıcıkları. Ən sonunda da bir pavyon sürtüğü üzündən qışda o soyuğunda atmışdı zavallıcıkları çölə. Uçuq-sökük evin içinə girmişlər o köhnə ədyal altında İstanbulun əsən zalım küləyində əlindəki qalan son iki-üç kibritle atəş yandırmağa çalışırdılar. Yaktılar yakmasına da o zamanda odun tapmaq çətin idi. Allah kömək etdi tapdılar iki üç budaq. Atəşi alovlandirdilar. Saat axşam 7-8 kimi bir yerdən tam isindiklərındə yavaşca yuxuya dalarkən Dəniz Xanım fərq etdi onları. O anda onları evinə dəvət etdi,daha əvvəl də dediyim kimi basdı bağrına onları. 1-2 il sonra Aişənin də böyüməsiylə yavaş-yavaş alışmışdı onlara Fikri bəy. Aişə də anası kimi dillərə dastan gözəllikdə bir qız idi bütün məhəllənin cavanları yanıktı Ayşənin o gözəl çöhrəsinə. Çox döyüş etmişdilər kömür gözəli üzündən amma Aişə aralarında ən güclü olanı deyil aralarından ürəyi ən təmiz ən gözəl olanı seçmişdi yəni Can'ı. Ona baxanda həqiqətən canı yanırdı ürəyi kıpır kıpır olur ovuclarının içi tərləyirdi. Eşq idimi bunun adı? Düşünürdü hər gecə Ayşe. Düşünürdü həm Can'ı həm də bu hiss etdiyi şeyin adını. Candan yanıb tutuşurken Ayşe üçün. Görüşdürdü Rəbb onları ən sonunda məktubların sətirlərində. İlk açılan Can olmuşdu Aişəyə. Fikri bəy tapmışdı məktubu amma kimsəyə bildirməmişdi. Görməmiş kimi davranıb məktubu davam edərkən yoluna Ayşe almışdı gizlicə məktubu qoynuna.



Fikri bəy yaxşı biri idi. Müfti uşağı heç yoxluq görməmişdi. Əl bebek,gül bebek böyümüşdü, doğulduğunda anası böyük bir sevgiylə almışdı qucağına Fikri Beyi. Doğulduğunda bəlli idi yaraşıqlı bir cavan oğlan olacağı. Atası müfti olduğundan Anadolunun hər yerini qarış-qarış gezmişti. Gözəl bir təhsil görmüşdü. Bunun nəticəsi olaraq da qazi olmuşdu. Uşaqlığı çox durğun səssiz sakit idi. Ta ki Bahriye Xanımla Manavdan çarpışana qədər. O çarpışmayla həyatına rəng, həyəcan və