ə xoşbəxtlik gəlmişdi. Rənglərin ən gözəlini seçmişdi- qırmızını. Bahriye Hanımın qırmızısını. Bu qırmızı həyəcanlı, dəli, əyləncəli yeri gəldiyində hüznlü, durğun və incik bir qırmızıydı. O almalar yerə düşərkən ayırd edə bilməmişdi Dəniz xanımın yanaqlarını. Dəniz Xanım gülümsemişti ona. Dünyalar əvəz idi o gülümsəməyə.

Bahriye xanım çox gözəl biriydi. Hətta həddindən artıq gözəl idi. Doğularkən quşların cıvıltısı buludların oynaşıyla doğulmuşdu Dəniz Xanım. Doğulduğunda ağlamamıştı gülücüklər saçmıştı ətrafa. Anası ilk qucağına götürdüyündə dünya dayanmışdı sanki o anda. Ağıllara zərər verəcək bir gözəllikdə bu. 6 aylıq olmuşdu Dəniz Xanım. Pare pare baxırdı ətrafa. Gözəl olduğu qədər ağıllı idi də. Baba demişdi bir anda. Atası dəniz zabiti idi. Ona görə atasını çox görə bilmirdi. Ona görə ata həsrəti ilə çıxmışdı ağızından "ata" sözü. Şən bir uşaqlıq keçirmişdi Dəniz Xanım. Möhtəşəm adlana bilərdi uşaqlığı. Ailənin tək qızı idi ona görə üstünə çox düşülürdü. Çox sıxılırdı amma sevildiyini bilərdi Dəniz Xanım. Anasının gücü ilə getdiyi Manavdan həyatı dəyişmişdi. Toqquşduğu cavana bir anda aşiq olmuşdu. Boylu, poslu, qara gözlü idi. Çox çəkdirdi Fikri Beye. Çox naz etdi amma anasının çox naz aşiq usandırar sözüylə açdı könlünün qapılarını sonuna qədər Bahriye. Bax, o zaman Fikri bəy bütün ehtişamıyla girdi o açıq qapıdan içəri. Çox da sevdilər bir-birlərini.

22 Sentyabr 1900 də girdilər dünya evinə. Xoşbəxt bəxtiyar keçirdilər birlikdəliklərini və gəldi ən sonunda birlikdəliklərinin ən gözəl meyvəsi. Əhməd qoydular adını bir İyun günü. Yaz dönümüydü o il,yəni 23 İyunduı Əhmədin ad günü. Əhməd doğulduğunda hər kəs ona heyran qalmışdı. Gülüşü anası baxışı anası gedişi atası əndamı atası idi. Uşağa baxanda insanın sevesi deyil yeyesi gəlirdi. O yanaqlarını dişləyib qoparmaq gəlirdi insanın içindən. Tam o anda Bahriye Hanımın analıq iç motivi ortaya çıxır uşağı sevən baş nazir olsa belə çəkib edirdi onu qucağından dərhal öz qucağına. Möhtəşəm bir-birlikdəlik