gəlirdi ortaya. İki möhtəşəm gülücük. Anası anlayırdı oğlunun bir baxışından sıxılıb sıkılmadığını. Sıxıldım deyirsə gözbebekleri. Hemen eylendirirdi Dəniz Xanım körpəsini. İkisi də gülücüklər saçırdı ətrafa. Bax o ana vəqf ola bilmək üçün verərdi bütün insanlara sərvətini.

Əhməd məktəbə başlayacaqdı. İlk məktəbə İstanbulda başladı. Orta ikinci sinifə gələndə Sinop'a daşındılar. Elə həyatının ən pis illər başladı bir anda. Acı xəbəri səhvən eşitdiyində qazanlarca qaynar su, başından aşağı tökülmüşdü sanki. Duyan qulaqları eşitməz,söyləyən dili söyləməz olmuşdu o anda. Bütün dünyası qaralmıştı Əhmədin. Anasıyla keçən hər dəqiqənin hesabını edər olmuşdu. Çünki anası xəstə idi. Həm də amansız bir xəstəlik. Fikri bəy dünyalara sərmişdi ayağına amma bir çarə tapılmamışdı. Gündən günə əriyirdi Dəniz Xanım. Əminə xanım və qızı hər gecə Allaha yalvarırdı ancaq bir faydası yox idi bu səmimi yalvarışların. Fikri bəy ilk eşitdiyində özünü yerdən yerə vurmuşdu amma bir müddət sonra o da gerçəyi qəbul edib yoldaşının son səfərinə xoşbəxt bir şəkildə yola salmaq üçün əlindən gələni etməyə başlamışdı. Doktorlar 1 il ömür biçmişlerdi Bahriye Xanıma. Fikri bəy ilk başda Əhmədə söyləməmişdi, amma həkimlə danışmasını reallaşdırdığı bir gündə Əhməd eşitmişdi bu həqiqəti təsadüfən. Duyduğuna duyacağına peşman olmuşdu amma nə fayda gəlmişdi lənət o iki söz qulağına. "Xaniminiz ölür Fikri bəy" deyişi həkimin hələ qulağında çınlıyordu. Lənət etmişdi yaşadığı o günə. Yaxşıca içinə qapalı bir hala gəlmişdi səhər məktəbə gedir gecənin bir yarısı məktəb paltarıyla gəlir. Eyni paltarlarla günlərlə yatırdı. Üzünü görən cennetlikti Əhmədin. Ən sonunda o da gerçəyi qəbul edib atası kimi anasını məmnun tutmağa çabalamaya başladı. Bunun ən gözəl yolunun da anasına müəllimlərdən gələn təbrik qeydlərinin olduğunu anlamışdı. Buna görə Əhməd dərslərinə yaxşıca çalışmağa başladı. Həyatdan qopmaq yerinə həyatın özü olmağa çalışdı. Və bunu bacardı da.

Anasının vəziyyəti getdikcə pisləşirdi.