. Bayılmaları həftədə bir olarkən hər gün yaşanmağa başlamışdı. Anasından gerçəyi ölümünə 1-2 ay qalana qədər gizlədilər amma anası ən sonunda gerçəyi anlayıb oğluna vəsiyyətini verdi. Doktorlar son təhlildə Bahriye Xanıma 1-2 ay ömür biçmişti ancaq Dəniz Xanım keçirdiyi xoşbəxt günlər üçün müqavimət göstərərək 4 aya qədər çıxarmışdı bu müddəti. Həqiqəti başa Dəniz Xanım oğuluna bu vəsiyyəti vermişdi:
"Oğlum mən ölürəm. Bunu səndə çox yaxşı bilirsən. Buna görə mən öldüyümde özünü xarici həyatdan qoparıb ürəyinin ən dayaz künclərinə çekilirsen.Bil ki məndə gedəcəyim yerdə əzab çəkəcəyəm. Bunun üçün özünü həyatdan qoparmaq yerinə həyatın özü olacaqsan və adını sonsuza qədər yaşadacaq bir peşə seçib o peşəni haqqıyla edəcəksən. Bax, o zaman mən gedəcəyim yer hara da olsa, Allahın mənə biçdiyi cəza nə qədər böyük olsa sənin etdiklərinin qüruru ilə mən o ağrılara vecimə almadan güləcəyəm. "Deyib. Son dəfə huşunu itirib şirin dərin bir yuxuya getmişdi,günlərlə yataqdan qalxamamış. Acı inleyişler içində canını Allaha təslim etmişdi. Hər kəs sevərdi ətrafında Bahriye Xanımı. Bütün ətrafı bu acı xəbərlə bir araya gəlmiş hönkür-hönkür ağlayırdılar. Bu ağlayışları içində gözündəki yaşla Əminə xanım və qızı milləti təsəlli etməyə çalışıb xidmət edirdilər. Bu vaxt Fikri bəy və Əhməd ortadan itmişdi Fikri bəy evin bodrumuna çəkilmiş səssizcə gözyaşlarını tökürdü cırıldayan taxtalara. Əhməd isə özünə məkan olaraq seçdiyi mağarasına çəkilmiş divarları yumruklayırdı. Allaha üsyan edirdi niyə aldın əlimdən anamı deyə. Niyə aldın əlimdən ən qiymətli varlığımı deyə ancaq bir çarəsi yox idi bu üsyanların bir müddət sonra Əhmətdtə bunun fərqinə varıb atası kimi magram dayaz bir yerinə çekilimişti. Təbiət ana belə Bahriye Hanımın ölməsinə dözə bilməyib yazda, payızı yaşatmıştı hər kəsə. Bu soyuq içində bir yağışlı gündə Əhməd'i maraqlanıb axtarışa çıxan əhali atəşlər içində yanan uşağı mağarada tapmışdılar. Atası qəhr olmuşdu. Yalvarırdı Tanrıya oğlumu da alma məndən deyə. Tanrı