yalvarışlarınıı eşitdi ən sonunda və Əhməd günlər sonra gözünü açdı. Gözünü açdığında ilk dediyi söz "Ana" olmuşdu amma yox idi anası.Yoxdu,ancaq ona verdiyi bir söz var idi özünü hayta qoparmayacak həyatın özü olacaqdı. Elədə oldu.
Litseyə başlamışdı. Müəllimləri çox məmnun idi Əhmət'tən. Çox çalışqan, ağıllı və müvəffəqiyyətli bir şagird təhsilini 2 lisey daha dəyişdirdikdən sonra bitirmişdi. Bir gün ağılına anası gəldi. Bir günü belə onsuz geçmezken indi çöl əllərdə məzarına həsrət qalmışdı anasının. Issız bir qəbiristanlıqda, kimsəsiz bir yerdə bir yığın torpaq, üstündə adının və yaşının yazılı olduğu bir parça mərmərin altında yatırdı anası heç bir şeydən xəbərsiz. Gomel illər olmuşdu amma hər ölüm ildönümündə ayaq uclarında ən sevdiyi ağac olan xidmətin kölgəsində yatırdı heç bir şeydən xəbərsiz. Verdiyi sözü tutmuşdu Əhməd. Həyatdan bir dəqiqə olsun belə qopmamıştı. Dəclə Çayının melodiyasıyla o gülərək getmişdi bir axşam gecəsi o biri tərəfə. Ancaq onlar bir başqa ölü idi o torpaqda. Matem payladığı xəstə qəlblərə. Öksüzlük deyilən ağrıyla vurulmuşdu taa ürəyinin ən dərin yerindən. Məzarına həsrətti.Əlinde olsa gecəsini gündüzünü orda keçirir həyatı boş verib yalnız anasına gedəcəyi günü gözləyirdi amma bir sözü var idi və bu sözü tutmalıydı. Adını sonsuza qədər yaşatmalıydı amma məcburiyyətdən girdiyi Baytar Məktəbində deyil İstanbul Universiteti Ədəbiyyat Fakültəsində Namiq Kamal Hocasıyla yaşatmalıydı adını sonsuza qədər. Bunu bacaracaqdı əvvəl-axır, bacaracaktı