O gün onun üçün tam bir qiyamət günüydü. Həyatındakı ən qiymətli varlığı onu tərk etmişdi səbəbsiz yerə. Səbəb olmuşdu bu tam hər şeydə nizama girmişdi deyərkən. Elə bu zamanda ən qiymətli varlığı getmişdi Əhmədin. Allaha yalvarışları fayda etməmiş kimiydi. Yaradan göz yaşına baxmayıb əlindən Bahriye Xanımı yəni anasını.Atası ağrıya dözə bilməmiş,özünü yerlərdən yerə divarlardan divara vurmuşdu amma Fikri bəy də oğlu kimi ən sonunda səssiz bir küncə çəkilib divarlara haykırmıştı yeganə sevgilisinin adını.

O qədər il keçməsinə baxmayaraq bir damcı da sönməmişdi eşqi sevgilisinə qarşı. O hazırladığı qəhvəylə gəldiyində,bəyinə uzatdığında pambıq kimi narın əlləriylə qəhvəni çöhrəsindəki bir gülümsəməklə bütün dünya gülərdi. Oğlu Əhmədə hirsləndiyində bir baxışı yetər.O bir baxış bütün dünyanı doya bulardi zənn edərsən ki qiyamət qopmuşdu amma oğlunun səhvini anlayıb o səhvi düzəltməsiylə bütün dünyanı bir şən qəhqəhəsiylə süd ağ bədəniylə özünə aşiq edərdi. O anda qara qaşı,qara gözü dünyalara əvəz idi. Əri Fikri bəy də boylu poslu əndamlı yaraşıqlı bir adam idi.

Ağlına ilk tanış olduqları gün gəldi Fikri bəy in.Mağazadan çıxarkən çarpışmıştı onunla,o almalar düşərkən yerə yanaqlarıyla ayıra bilməmişdi almaları. Süd ağı bədəninin üstünə geydiyi qırmızı entari ona nə gözəl yaraşmışdı. Amma birdən günümüzə döndü- qaranlıq, solğun bir səslə.

Evin xidmətçisi Əminə'nin səsi idi bu. Onu bir qış günü kiçik qızıyla küçədə köhnə bir ədyal altında qarşısında yanan sönük odla istiləşməyə çalışarkən tapmışdı. Dəniz Xanım vicdanına məğlub düşüb almışdı onu evinə basmışdı bağrına amma hər vaxt soyuq biri olan Fikri bəy ilk başlarda güvenmemişdi onlara. Dəniz Xanım nə dedisə Əminə və kiçik qızı Aişə yeisinməmıştı onun ürəyi . Zaman keçdikcə alışmışdı amma. Kiçik, kömür gözəli Ayşənin küçədə oynamağını terastan izləyib hər baxdığında ürəyi ısınmıştı ona. Əminə'nin hər Bəhriyə Xanıma canından qoparcasına xanımım dediyində isinmiştı ürəyi onlara. Əmine kiçik yumru üzlü