Sən məni xatırlayana qədər, səsimi eşitmək istəyənə qədər, səni axtarmayacağam...

Dilsiz olacaq heç susmayan dilim, əlim o telefona uzanmayacaq. Sənin üçün darıxsam da, eşqinlə qovrulsa da bədənim, and içdim, səni axtarmayacağam.

Bəlkə keçməyəcək saatlar, bəlkə gecələr hər zamankindən daha tünd olacaq. İşıqsız, səssiz və qaranlıq çpkəcək otağıma, donacağam soyuq yatağımda. Ağıımda tək sənin üzün, sənin gülüşün olacaq, sənin xəyalınla yuxuya gedəcəyəm, amma səni axtarmayacağam.

Özümü Cəzalandıracağam

Cəza vermək, burnunu sürtmək deyil bu, bu yaşdan sonra səni tərbiyə edəcəyəm? Tam tərsi, özümü cəzalandırıb, ürəyimi doğrayacağam axşamlar gün batanda, əlim hər dəfə telefona uzananda özüm yanacağam.
Səni; özümü öyrətmək üçün, bütün gücümlə sevgimin həqiqətinə inanmaq üçün, sən olsan da olmasan da sevməyi bacara bildiyimi anlamaq üçün, yəni tamamilə özümü görmək üçün axtarmayacağam.
Digər tərəfdən, əlbəttə də sənin də üzünü göstərəcək mənə bu zaman. Bir tək mənəm bu sevginin atəşiylə qovrulan? Səsim, sözüm gəlməyəcəkmi ağlına? Sənin də uzanmayacaqmı əlin telefona?
Ağlına gəlməyəcəyəmmi?

Məsələn bir gecə yatağında, yuxusuzluğunla sağa sola dönərkən yadına düşməyəcəyəmmi? Sevişmələrimizi, söhbətlərimizi düşünməyəcəksənmi? Saata baxmayacaqsanmı gizlincə; yatmışdırmı deyə ağlından keçirməyəcəksənmi?
Yolda yanından keçən bir qadın mənim ətrimi istifadə edibsə, ən sevdiyim mahnı radioda çalınanda, mənə bənzətdiyin aktyor filmdə qarşına çıxanda, məni düşünməyəcəksənmi?
Sən məni xatırlayıb səsimi eşitmək istəmədikcə, and içdim özümə, səni axtarmayacağam. Mənim inadım, sənin laqeydliyin uzun çəksə, anlayacağam ki; biz onsuz da çoxdan bitmişik, boş yerə yanmayacağam!