Çox gözəl və ibrətli bir hekayə.
Biz zamanlar 2 qardaş vardı. Böyük olan çox böyük var-dövlətə sahib idi. Böyük bir imarəti və tarlaları vardı və kəndin ağası idi. Balaca qardaş isə böyük qardaşının yanında qarnını doyurmaq üçün işləyirdı. Qar, qış, isti filan demədən qardaşının işlərini həll etmək üçün səylə çalışırdı. Bir gün hər yerin istidən dözülməz hala gəldiyi vaxtda bir ağacın kölgəsində yatıb qalmışdı. Çox keçməmiş böyük qardaş gəlib onun ayağına təpiklə astadan toxunaraq:
- Qalx ayağa artıq. İş vaxtı da yatmaq olar? Boş yerə çörək verməzlər heç kimə.
Balaca qardaşı nə olduğunu anlamadan çaşqın halda ətrafa baxdı və böyük qardaşını başının üstündə gördü.
- “Niyə məni oyatdın? Çox gözəl bir yuxu görürdüm. Yuxumda böyük bir imarətim, atlarım, heyvanlarım, ucu bucağı görünməyən tarlalarım, mənim üçün çalışan yüzlərlə işçim, traktorlarım və daha saya bilməyəcəyim bir çox var-dövlətim vardı. O qədər gözəl bir yuxu idi. Kaş ki oyandırmasaydın, bir az da dadını çıxartsaydım.” - deyə səsləndi böyük qardaşına.
Böyük qardaşı isə dişini ağardaraq dedi:
- Sən bu saydıqlarını ancaq yuxunda görərsən, halbuki bax mən bütün bu saydıqlarına həqiqətən sahibəm.
Balaca qardaş məsum gözlərlə böyük qardaşa baxdı və bu sözlər töküldü qurumuş dodaqlarından:
- Bilirsən? Əslində ikimizdə yuxu görürük. Fərq ondadır ki, mənim yuxum gözlərimi açdıqda bitəcək, sənin yuxun isə gözlərini bağlayınca..!