Bir balıqçı ailəsi ilə dəniz sahilində yaşayırdı. Bir gün o dostları ilə dənizə balıq ovuna çıxır. Bir neçə gün keçir, onlar açıq dənizdə azırlar. Hansı yola istiqamət alırlarsa yenə də sahilə yol tapa bilmirlər. Balıqçılar nə edəcəklərini bilmirdilər. Beləcə 1 gecə dənizdə gecələməli olurlar. Artıq yeməyə də bir şeyləri qalmamışdı. Elə bu vaxt balıqçının evində anidən yanğın bağlayır. Balıqçının biçarə arvadı uşaqları sinəsinə sıxıb haray salır. Qadın qışqıra – qışqıra bu sözləri deyir: - “Ay Allah! Axı mən ailəmin, evimin-eşiyimin, salamat olmasını hər gün Səndən istəyirdim, Sənə dua edirdim. Mən artıq necə Sənə ümid edə bilərəm, arxayın ola bilərəm?”. Beləcə qadın Allaha üsyan edir və artıq dua etməməyi qərara alır. Təbii ki, qadının olanlardan xəbəri olmur.
Balıqçının evi yananda alovu çox yüksəklərə qalxır. Gemidəkilər alovu görüb qayığı yanğın olan tərəfə sürürlər. Bir azdan onlar doğma sahillərinə yetişirlər. Balıqçılar doğmaları ilə qucaqlaşıb sevinclərindən nə edəcəklərini bilmirdilər. Ölümlə üz – üzə gəldikləri anda bu yanğın onların həyatını xilas etmişdi. Amma balıqçı öz ailəsini qəm içində görür. Arvadı hər şeyi ona danışır. Balıqçı gülümsəyərək deyir: - “Allah şükür et. Sənin yanına sağ – salamat gəlməyimin səbəbi evimizin yanması oldu. Biz bundan da yaxşı ev tikə bilərik, amma məni heç kim dirildə bilməzdi. Allahım! Şükürlər olsun olsun sənə! Nəyin xeyrimizə, nəyinsə ziyanımıza olduğunu yalnız Sən bilirsən!”. Qadın bunları eşidəcək etdiklərindən peşmançılıq hissi keçirir və Allah qarşısında tövbə edərək əvvəlkindən daha çox dua və şükür etməyə başlayır.