Həyat yoldaşım mühəndis idi. Onunla sakit təbiətini sevdiyim üçün evlənmişdim. Ancaq iki illik nişanlılıq və beşillik evlilikdən sonra bu «sakitlilik» məni yormağa başladı. Artıq «xoş xatirələrlə dolu» o keçmişdən əsər — əlamət də qalmamışdı. Nəhayət, qərarımı ona da bildirdim: boşanmaq istəyirdim. Doğrusu, bu, onun üçün gözlənilməz i...di. Ona görə də təəccüb dolu bir ifadə ilə: «Niyə?» — deyə soruşdu. Mən də: "Əslində bir səbəb yoxdur. Sadəcə olaraq, yorulmuşam", — deyə cavab verdim...
Bütün gecəni bir kəlmə də danışmadı. Çox güman ki, düşünürdü. Onun bu «səssizliyi» isə ümidsizliyimi daha da artırırdı. Bəli, mən hisslərini belə ifadə etməkdə aciz olan adamla evlənmişdim. Xeyli düşünəndən sonra nəhayət: «Səni öz qərarından döndərmək üçün nə edə bilərəm?» — deyə soruşdu. Artıq son ümidlərim də yox olmaq üzrə idi. "Əslində əsas məsələ də elə budur. Öz sualının cavabını özün tapa bilsən, qərarımdan dönə bilərəm", — dedim və sonra da əlavə etdim: «Deyək ki, bir uçurumun kənarında bir çiçək var. O çiçəyi dərmək sənə əllərini, ayaqlarını, gözlərini itirmək bahasına başa gəlir. O çiçəyi mənim üçün dərə bilərsənmi?» Diqqətlə üzümə baxdı və: «Sənə bunun cavabını sabah verəcəyəm», — dedi. Bu cavabdan sonra son ümidlərim də yox oldu...
Ertəsi gün yuxudan oyananda evdə yox idi. Mətbəx masasının üzərində boş bir süd şüşəsi, altında isə öz əli ilə yazdığı bir məktub var idi. Məktub "Əzizim!" sözü ilə başlayırdı… "Əzizim! O çiçəyi sənin üçün dərməzdim. Çünki hər dəfə kompyuterinin «altını üstünə çevirib» monitorun qarşısında ağlayanda, onu düzəltmək üçün əllərimə ehtiyacım var… Hər dəfə açarlarını evdə unudub qapının ağzında qalanda, evə tez çatmaq üçün ayaqlarıma ehtiyacım var… Hər dəfə maşınınla yolunu azıb kömək istəyəndə, sənə yol göstərmək üçün gözlərimə ehtiyacım var… Hər dəfə evə yorğun gələndə yorğunluğunu unutdurmaq üçün dilimə ehtiyacım var… Əgər bütün bunlardan sonra hələ də səni məndən çox sevən biri varsa, o uçuruma gedib, oçiçəyi sənin üçün dərə bilərəm..."