Bu gecə yuxuma girmişdin.Gülüşün,mənə baxışın nə vaxtsa sənə qarşı qurduğum arzularımın əksi kimi canlanırdı röyamda.O an bunun reallıq olduğun və sənə yenidən qovuşduğumu sandım.Çox xoşbəxt idim.Bir an keçmişimizi unudub gələcək haqda düşünürdüm.Lap dünyanın ən xoşbəxti idim onda.Nə yazıq ki, bu yuxu idi.Röyamdan ayıldıqda artıq acı bir reallıqla qarşı-qarşıyaydım.İçim göynəyir,acı istəyim məni qovururdu.Sənin miras qoyub getdiyin xaraba,viran qalmış həyatım məni acı həqiqətlə üz-üzə qoydu.Axı səni ki,unutmuşdum,hərdən yadıma düşürdün.Axı niyə sonda sən gözümdə ləyaqətsiz,mələk libası geymiş bir iblis olmalıydın...?
Yadıma gəlir,səni ilk dəfə görəndə uzun saçların,gözəlliyin məni özünə bağladı bir anlıq.O vaxt 4 il bundan əvvəl, Aprel ayı idi.Səni görcək içimdən bir sevgi qığılcımı keçdi.Hələ də unuda bilmirəm o günü.Bəzən heyfislənirəm o günə ki,sən qarşıma çıxdın.Nə biləydim bir gün gələr sənlə nifrətlə ayrılaram...
Yadına gəlir,sənə demişdim,keçmişimdə sənin qədər bağlandığım,səni sevdiyim qədər bir kimsəm olmayıb.Heç indi də yoxdu...Artıq həyatımda başqası var,Amma qəlbimdə,yuxularımda,gizli arzumda tək sən varsan.Nə təəssüf ki, məni sevə bilmədin.Qarşılıqsız sevginin sonu yoxdur deyərlər.Bu belə də oldu.Nə qədər çalışdım,mübarizə apardım sənin sevgini qazanmaqdan ötrü.Bunu bir tək mən və Tanrım bilir.Bəzən zamanı geri qaytarıb səni dünənimdən çağırmaq,axtarmaq istəyirəm.Sonsuz üfüqlərə qışqırıb,səni çağırıram.Amma bunu sən duyamazsan.Bəlkə də heç xatirəm də qalmayıb düşüncələrində.
Sənə aid heç bir əşya da qalmayıb yadigar.Yadigar qalan acı xatirən və yaddaşımdan silinməyən xəyalındır.Şair demişkən: Xəyalın elə bil quzey qarıdı,toxunsam qorxuram əlim əridər.Bu sənsizliyi,həsrəti özümlə qəbr evinə kimi daşıyacam deyəsən.Zaman həm ən güclü rəqib,həm də ən yaxın dostumdur.Sən də mənim zamanımsan.
Sonda bir etiraf edim:Səni hələ də sevirəm...
Bu mənim sənə qarşı olan acı istəyimin köküdür ki,cücərdir sənli həsrətimi...
Nə yazıq bu həsrət ümid bəhrəsi vermir.