deməliyəm (Mənim sevgimin qarşısında dayanan ilahə.)
Cavabi oğlan verdi yerinə...
---Buyur... Nəsə istəmişdin?
---Artıq mənim zamanım çatdı getməliyəm.(Getməliyəm... BAcarmıram. BAcarmıram artıq hər gün sənə baxaraq ürəyimdə yandırmağa bu sevgiini... Bacarmıram)
---Niyə?(Nə danışırsan... Getmə... Tərk etmə məni...Sənsiz dözə bilmərəm bu həyatın qəddarlığına.. Getmə ürəyimin yeganə sahibi. Yazığın gəlsin mənə)
---Artıq şəhərdən xəbər gəldi... Valideynlərim yeni mənzilə yerləşiblər... Hər şey qaydasındadı dedilər və çağırdılar məni geriyə... (Bacarmıram sevgili... Bacarmıram...İndi də sənə baxıb,hər şeyi gizlətməyi bacara bilmirəm... Sarılmaq istəyirəm sənə, qucaqlamaq istəyirəm səni.. Amma olmaz... Əzab çəkirəm buna görə... Getməliyəm anla məni..)
Titrək bir səslə oğlan:
---Hə....Yaxşı onda...(Getmə nə olar...Tək buraxma məni...Yalvarıram...)
---Nə vaxt gedirsən:-deyə soruşdu oğlanın qadını.
---Bu axşam maşın gələcək...(Bacarmıram...Sizin kimi bir ilahənin üzünə gülüb sevgisini əlindən almağı...Günahkaram mən...Günahkaaaaaar.)
---Həəə,-gülərək dedi qadın...Gəl görüşək onda...
Dedi və qucaqladı qızcığazı qadın...Sonra isə yüngülcə itələdi qızı oğlana tərəf...
---Səndə görüş bəlkə görmədik onu yenə...
Donub qalmışdı yerində oğlan... Yavaş-yavaş yaxınlaşdı qıza... Çiyinlərindən tutdu onun,ürkdü bu zaman qızcığaz..Qəhər boğurdu ikisini də... Çəkdi özünə tərəf... Qucaqladı əlindən sürüşüb gedən o mələyi... Sıxdı möhkəm-möhkəm... Ağlayırdı ikisi də...Üzlərində ümidsiz təbəssümlə...Buraxmaq istəmirdi onu.. İnanmaq istəmirdi eşitdiklərinə... Yavaş-yavaş buraxmağa başladı qızı... Oğlanla qadın uzaqlaşanda qız ovucunda bərk nəsə bir cisim hiss elədi... Açdı əlini, mələk medalyonlu bir boyunbağı gördü əlində qızcığaz... Çevrildi və asta-asta getməyə başladı burda qaldığı evciyə... Otağın qapısı açdı girdi içəri... Bu an... ELə bu an... Tab gətirmədi əsəbləri diz çökdü qışqıra-qışqıra, hönkürtü ilə ağlamağa başladı.... Əlacsız idi...Yazıq idi...
Heç kimlə