heyatı öyrene bilmek üçün axdım... Menimle çiçekler açdı ağaclarda, torpaqdan otlar fışqırdı delicesine... Men onlara heyatı teqdim ederken, cavab vere bilmediler mene "heyat nedir?" deye soruşduğumda... Böyümek istedim... Daha süretli axmaq, denize qovuşmaq istedim... Axdım semanın görünmediyi kimsesiz meşelerin arasından, illerdir terpenmekden qorxan daşları arxamda sürüyerek, baş qaldırarcasına... Başaqların külekle reqs etdiyi düzenliklere geldiyimde dayandım... Onları seyr ede bilmek üçün yavaşladım... Soruşdum uçuşan kepeneklerden heyatı... Külekle reqsmi deye?... Cavab vermediler mene... Denizi axtardım uzaqlarda, göre bilmek üçün daşdım ona bir an evvel toxuna bilmek üçün...

Sonra bir seher, daha güneş işıqlarını saçmağa başlamamışken dünyaya, uzaqlarda maviliyi gördüm... Gördüm orada canlılığı, baş qaldırmışlığı, hesreti... Qovuşmaq istedim bir an evvel, sarılmaq istedim... Qoynuna girmek istedim bir sevimli kimi... Sevişmek istedim onunla... Heyatı istedim ondan... Toxunduğumda denize, balıqlar qaçdı menden, suyum qarışdı denize... Bir oldum onunla...

Kiçicik bir damlaydım, bulud oldum, torpaq oldum, deniz oldum, okean oldum. Örtdüm dünyanı canlılığımla. Dalğalarla oynayarken derinliklere qarışdım... Derinliyin sessizliyinde gözellikleri tapdım... Heyat gizlenmiş gözelliklerdirmi deye soruşdum denize? Cavab ala bilmedim... İnsan olmaq istedim... Heyatın ne olduğunu öyrenerem deye.... Böyümeye başladım içinde olduğum insana ferq etdirmeden... Böyüdüm, böyüdüm...

Eyni torpaq kimi isti ve qaranlıq bu yer mene güven verdi,dinclik verdi... Zaman keçdikce, yerime sığa bilmez hala geldim... Güneşe sarılmaq istedim... Ulduzları görmek, denizle danışmaq istedim... Heyatı insanlara soruşmaq istedim... İşıqla tekrar qovuşduğumda azadlığımı hiss etdim yeniden... Kiçik bir su damlasıyken gezdiyim semanı yeniden göre bilmek xoşbextlik verdi...

Böyüdüm zamanla... Diger insanlarla birlikde, zamanla birlikde... Soruşdum insanlara heyat nedir deye?... Cavab