Sevdamın səsi səssizliyi nəfəs kimi alır.
Sözlərimə kilid, ağızıma möhür vurdum.
Yenə də susdura bilmədim "sən" deyə atan ürəyimi.
Ürəyimə nə deyim ki, heç belə sevmədi, belə yanmadı ömründə.
Hər gün, hər saat, hər dəqiqə varlığını xatırladarkən çörək kimi, su kimi,
səni unutmağını necə gözləyə bilərəm ki.
Hər nəfəsdə lap çəz əzab çəkirəm içimdə.
Ürəyim dilində dilsiz sözlər yığdı, hər nəfəsdə qışqırır səssiz səssiz, sanki sən eşidəcəksən.
Əslində varlığının yoxluğu ən əzab dolu hadisədir.
Yanımdaykən ulduzlarla eyni məsafədə olmağın qanadır içimi.
Varlığının yoxluğunu bütün soyuqluğuyla hiss edərkən hər gün
söndürə bilmirəm heç cür sol yanımdakı atəşi.
İşıqsız olmayan gecələr, suya möhtac dənizlər kimi sevirəm səni.
Həyatda tənəffüs edirəm sayəndə.
Gülüşünə ümid dedim mən, nə mənalar yüklədim.
Səndən xəbərsiz ürəyinə könlümü verdim.
Ürəyimin ən gizlilərində səni gizli bir ibadət kimi sevdim.
Səni hər görəndə, gözlərinə baxanda dayanır zaman.
Böyükşəhərin tək kütləsi səninlə mən oluruq.
Bir saniyəni min il kimi hiss etmək nə demək anlayıram o an.
Həyatımdakı xoşbəxtlik çərçivələrinin içində həmişə sənin şəklin var.
Kiçik bir xoşbəxtliyimə səndən milyon dənə sığar.
Sənin olduğun hər fəslimin adı bahardır.
Kiçik bir uşaq bir yetkinin barmağına necə sarılırsa, bax elə sarıldı sevgim ürəyinə.
Heç bir zaman qabıq bağlamayan,
Həmişə qanayan yaram olacağını bilərək sevdim səni, qeyri-mümkün olduğunu bilə-bilə.
İçimdəki ağrılarım nə qədər çoxdursa da, xoşbəxtlik sözünün qarşılığı sənsən lüğətimdə.
Bəlkə sən heç bilməyəcəksən, amma gündən-günə böyüyəcəksən ruhumda.
Ürəyin ürəyimin əllərindən heç bir zaman tutmayacaqsa da,
Vaxtsız şəhərə dönənə qədər susmayacaq bu səssiz sevda.