Bəzən qarşımıza biri çıxır gözyaşları içərisində səmimi olaraq yalvarar dil tökər "nə olar mənə bir imkan ver tanı" deyir. Görəsən bizə yalvaran bu sevginin özü ola bilərmi. Halbuki bizim gözlərəmiz bunun hiss edə bilməyəcək dərəcədə də kor ola bilər. Mütləq ki xoşlandığımız adam olsun deyirik. Hər kəs xoşuna gələn adam ilə birlikdə olacaq deyə bir qaydə yoxdu. Sizin ayağınıza qədər gələn bu adamda xoşladıgınız çox az bir şeylər tapsanız, onu tanıyinca bəlkə də təxmin edə bilməyəcəyiniz qədər Allah ın icazəsiylə xoşbəxt olacaqsınız. Bəlkə də gələn insanı geri çevirmədiyimizə görə Allah bizə kömək edəcək. Yetər ki ayağınıza gələn adamın səmimi olub olmadığını əvvəl anlayın. Bunu anlamaqda asandır. duyğularınızı idarə edə bilsəniz bu adam sizi həqiqətən sevirsə səbr edər, sevmirsə gedər beləcə bir bəladan xilas olarsınız. İndi soruşuram ayağınıza səmimi, neçə adam gəldi? Sevgisiz qalmamızın səbəbi görəsən bunların qiymətini bilmədiyimiz üçün ola bilərmi? Bəlkə başqasını üzdük, bizdə bunun cəzası çəkirik.
Kiçik şeylərlə xoşbəxt ola bilməyən bir insan böyük şeylərlə xoşbəxt ola bilərmi? Susayıb su içərkən bunun böyük nemət olduğunun fərqinə çata bilmiriksə, Quşların üçuşu, körpələrin gülməsi yoldakı bir uşağın bizə baxıb salam verməsi bizi xoşbəxt edə bilmirsə. Bizə avtomobil, evlər də versələr belə xoşbəxt ola bilmərik narahat bir şəkildə ömürünüzün bitməsini gözləyərik. Xoşbəxtlik içdən, səmimi olaraq gözyaşları içərisində sevmək ilə başlar. İndi keçmişinizdən düşünməyə nə deyirsiniz?