dünyasında izah edəcək çox şeyləri yoxdur. Çox olan yalnız çəkdikləri ağrılardır məhdud dünyalarında. Bunu bilirlər sevgilim amma qıra bilməzlər zəncirləri.
Sevgi, sevmə, sevilmək, zamanı bir-birimizə həsr etmək üçün darıxmışkən eyni zamanda ikiüzlülük də yaranmışdı aramızda. Özümdən bilirəm gözümüzdə həyatımızın zərrə qədər əhəmiyyəti yox idi. Lazım olduğunda həyatımızı heçə sayacaq qədər qəhrəman amma bir o qədər də yalançı və riyakardıq sevgilim.
Partlayıcı bir maddə kimi daşıyardıq sevgiləri. Oxuduğumuz yoxsulluq romanların da gözyaşlarıyla seyr etdiyimiz filmlərdə izah edilən qəhrəmanların həyatlarından daha bərbad idi həyatımız əslində. Amma özümüzə duymadığımız şəfqəti onlara duyardıq.Bir-birimizə nə qədər kədərləndiyimizi göstərə bilmədiyimizdən bir-birimizin dərdinə kifayət qədər əyilə bilmədiyimiz üçün bu filmlərdəki qəhrəmanların həyatlarına ağlayardıq doyana kimi.
Əslində bir-birimizi çox sevmək istəyirdik amma nədənsə çox utanırdıq bundan və həmişə təxirə salırdıq. Gedərkən küçədə qaranlıqlar yoldaşlıq edərdi təkliyimizə. Küçənin sonunda o səmanın yalançılığı bizi də vurardı itən o sahibsiz eşqləridə…
Bilirsənmi bu günə qədər həmişə sevirmişəm kimi etdim mən. Əslində onları tanımırdım mən amma yenə də ehtiyacım vardı sevgilərinə .Bağışlasınlar məni və unutmasınlar onlar adına onlardan daha çox acı çəkdim mən…
Bir tək səni tanıyıram əslində mən. Bir tək səni…
Dinləyirəm danış. Demək sonsuza qədər qaçırmış insan