Bizə sevməsini öyrətmədilər sevgilim. Bizə həmişə sevgini saxlamasını öyrətdilər. Həmişə gözlətməyi.. Həmişə təxirə salmağı… Buna görə biz kiminlə birlikdəyiksə bir başqasını amma həmişə uzaqda olan üçün darıxdıq heç dayanmadı doyumsuzluğumuz biz həmişə uzaqdakını sevdik sevgilim yanımızdakini deyil otağımızın divarının arxasındakını deyil bir şey paylaşdığımızı deyil uzaqlardakını çata bilmədiyimiz qədər uzaqlardakını sevdik. Yanımızdakıları qırıb keçirdik incidib üzdük də həmişə çata bilmədiklərimizə saxladıq söyləyə bilmədiyimiz o gözəl sözləri…
Darıxdığımız sevgidən dəli kimi qorxduq biz sevgilim. Sevmək bizə görə heç vaxt qoyduğumuz sərhədlərdən çıxmamaq idi. Bu sərhəddə sevmək həmişə bizim üçün maneə oldumu? Bu qorxu üzündən həmişə qarşımızdakı insanların sevgisini əskik tapdıq ,kiçik hesab etdik onların sevgisini yeni həyəcanlar axtarma istəyi vardı. Bir adamda asılı qalmaq nə qədər sadə deyirdik. Gözümüz həmişə uçan quşlarda idi. Yüksək dağların təpəsindən baxırdıq insanlara biz. Problem bizdə idi sevgilim. Sevgiyə inancsız olan bizdik.Bir insan bizi sevməyə başladığında məğlub olduğunda sevgimizə, ondan uzaqlaşar necə də iyrənərdik sevgilərindən biz. Amma bizdən bir az uzaqlaşanda onları yana yandırıla necə də axtarardıq. Çünki biz sevilməyə alışmışdıq xatırla necə də ehtiyac duyardıq səslərinə qoxularına. İtmişdik payladığımız sevgilərdə. Kim bizi sevirdi biz kimi sevirdik. Sərhədlər əriyər qarışardı hər şey. Yetim sahibsiz bir sevgimiz vardı amma onu kimə verəcəyimizi bilmədik. İnanardılar bizə inanardılar o yetim sahibsiz başıboş sevgimizə. Çünki ətrafımızdakı hər kəs o qədər həsrət idi ki sevgiyə.Çünkü onlar da bizim kimi sərhədlər içində böyümüşlər idi. Açıla bilmirlərdi özlərini tanıya bilmədən çıxa bilməzdilər sərhəddən icazəsiz çıxış yox idi bizə,sevgiyə keçid yox idi. Neçə zamandır özümüzü aldatdıq sevgilim. Kimi sevənlər mahnılarda yaşadar sevdiyini ,kimi köhnə pulqabısındakı köhnə nəfəs bir şəkildə,kimi isə xəyallarla bəzədiyi məhdud