O gün yadımdadır ikimiz də susurduq...
O səssizlikdə çox söz var idi.Amma nə sən nə də mən ikimiz də bir kəlmə deyə bilmirdik.Ürəyində saxladığın o sevgin məni təəccübləndirməmişdi. Ən azından hiss etdirirdin. Ən dərin sevgilərdə belə bu ayrılıq deyilən dərin mənalı 7hərfdən ibarət söz işlənir.
Fikirləşirəm səni saxlaya bilərdim. Niyə etmədim?...
Səbəbi bir tərəfli sevgin idi.Özümü sənin yerinə qoyurdum hərdən anlayırdım hərdən də yox.Nə qədər də desəm anlayıram səni,sən mənə anlamırsan deyirdin mən yenə də israrla anlayıram deyirdim amma həqiqət bu idi anlamırdım...
Özümlə çox yalnız qalıram öz-özlüyumdə çox şeyləri müzakirə edirəm amma cavabsız suallarım olduğu kimi qalır...
Səninlə danışdıqlarım yadımdadır hər biri nöqtə vergülünə qədər.
Bəs sənin?
Bilirəm sən də unutmamisan hərdən mənə deyirdin ki yadındadır mənə bu sözü demisən mən o xırdalığı xatırlamırdım indi fikirləşirəm və indi başa düşürəm ki sən hər dediyimi ürəyinə beyninə yazmısan...
Mən isə sənə istədiyin cavabı vermədim.Bəlkə də ikimiz üçün də ən doğrusu bu idi.Sən öz yolundasan mən də öz yolumda bir-birimizdə olan izlərimiz ilə...
Səni məni sevdiyin kimi sevməsəm belə unutmayacam...