Bütün yolları əzbərlədim sənə çıxan hər küçədən keçdim. Xəyallarımda gerçəkdə nə varsa
edilə biləcək hər şeyi sınadım.
Bir mahnı kimi notasını sözlərini əzbərlədiyim bu eşqin altından yenə də qalxa bilmədim. Halbuki səni sevməyi nə çox istədim.
Atdığım hər addımda bir az daha uzaqlaşdın. Mən sənə qaçdıqca mesafəmiz böyüdü. Yoruldum! Bir az istirahət edib yenidən sınadım. Nədənsə heç cür sənə gələ bilmədim.
Birini sevmək üçün bu qədər çalışmaq ağıl işi ola bilərmi? Bilmirəm! Mən bu sualı yüzlərlə dəfə soruşdum özümə amma cavabını heç verə bilmədim.
Mən yalnız səni sevməyi istədim. Qarşılığını görməməyə də razıydım üstəlik buna hazırlanmıştım. Sənə heç toxunmadan uzaqdan sevəcəkdim.
İnsanın o dağıdıcı yanına sahib idin sən də! İçində sevgi olan sənə, dönük bir ürək görüncə parçalamaq istədin. Bəzən düşünürəm həqiqətən insanıq yoxsa insandan mı pozulub bu hala gəldik deyə?
Heç bir şey etməsəydin səni çox sevəcəkdim. Tanımasaydım görməsəydim gerçək üzünü; öz inandığıma aşiq olub gedəcəkdim.
Hər yanlışında bir parça daha qopdu ürəyimdən. Get dedim getmədin. Getdiyində dönmədin. Döndüyündə sevməyi bacarmadın.
Bir anda imtina etmədim ki sevməkdən. Günlər aylar illər etdi məndə tükənişin. Hər qırıldığımda hər incidiyimdə hər aldatışında azaldım.
İcazə verdim hamısına bilirəm günahkar mənəm amma çox çox deyildi diləyim.
Mən yalnız səni sevmək istədim kaş ki icazə versəydin ....