"Kaş ki, heç çıxmasaydın qarşıma, indi mənsiz bir yerdə nəfəs alacaqsan və bu ürəyimi daha çox ağrıdacaq..."
Gənc adam bu sözləri dedi, aerodromda, təyyarəyə minmək üzrəykən qadınına dedi.
Arxasına baxmadan getdi qadın, mindi təyyarəsinə, addımları geri saya-saya...
Bitdi...
Bir münasibət daha...
Serialda da olsa harada bir ayrılıq yaşansa, içim cız edir mənim. Dözə bilmirəm əlvidalara.
Özüm "cəsədlərimdən minarə quracağam" o başqa...
Təəccüblənəcək bir şey yoxdur hərçənd. Başqalarının əlaqələrinə göstərdiyimiz diqqəti özümüzdən əsirgəyərik deyilmi biz? Ən yaxın yoldaşlarımız heç ayrılmasın istəyərik məsələn. Razılaşa bilməsələr də, çox yaraşar onlar bir-birlərinə, elə gözəldirlər, elə qalsınlar, heç bitməsinlər diləyərik. O xoşbəxtlik rəsmi pozulmasın. Kim bilər içlərində nə fırtınalar qopur amma... Düşünmərik ki, biz bizə təqdim edilənə baxarıq, gördüyümüzə aldanarıq.
Kaş ki, başqalarının xoşbəxt olmasını istədiyimiz qədər, özümüzə də keçsə sözümüz. Eyni xoşbəxtliyi özümüz üçün də istəsək, qibtə etdiyimiz o şəklin bir parçası ola bilmək üçün çalışsaq bir az...
Etmərik, tanışımız tanımadığımız hər kəsə çox şəfqətli, bir öz münasibətlərimizə mərhəmətsizik biz.
Köhnə filmləri xatırlayırsınızmı?.. Ağ-qara olanları... Oğlan qızı sevər, qız da ona vurğundur.
Aləm bilər eşqlərini, bir onlar deyə bilməz bir-birlərinə. Gizli-gizli tökərlər gözyaşlarını. Pis niyyətli üçüncü şəxslərin sözlərinə aldanarlar, sevdiklərini başqalarından eşitdikləriylə mühakimə edərlər. Qovuşmazlar heç cür.
Hislənməzdinizmi siz də onlara?
"Belə eləmə!.." deyə qışqırmazdınızmı?
"Niyə demir axı sevdiyini?" deməzdinizmi?
Dilin ucuna gəlir, yenə də deyilmir sevgi sözləri. Xoşdur ki, həmişə xoşbəxt sonla bitər filmlər... Amma o xoşbəxtliyi tutana qədər çəkilənlər xəstəl edir ekran başındakılar!?
Həyat da filmlərdən fərqsizdir əslində. Hamımız köhnə bir filmin qəhrəmanı kimi yaşamırıqmı sevgilərimizi?
Gizlətmirikmi sevgi sözlərimizi?
İçimizdən gələnə göz yummuruqmu?
"İndi olmaz,