hələ çox tezdir."
Söyləyəni də söylədiyinə peşman etmirikmi?
"Üç gündə kim kimi sevdi e, aldatma məni!"
Sevməyin günü olarmı heç? Bir gündə sevənlə, on gündə sevən eyni deyilmi?
Sevgimizi gizlətməyi məharət sayırıq çox təəssüf ki... Kim daha çox saxlasa o qalib gəlir. Söyləyən söylədiyiylə qalır. Gün gəlib sevgi bitəndə, min peşmanlıq olur:
"Kaş ki, o qədər açıq verməsəydim, tez deməsəydim sevdiyimi. Bax o demədi."
Sevdiyini qışqırmaq insanı azaldırmış kimi...
"Səni sevirəm..." demək çox çətindir ki?
Ağac koğuşlarına, məktəb sıralarına, gündəliklərə, buğlu şüşələrə içimizdən gəldiyi an yaza bilirik, deməyə gələndə, iki dodağın arasında bitəndə, niyə uduruq dünyanın ən gözəl iki sözünü?..
Sevgi sözlərinin deyilməsinin ayıb sayıldığı evlərdə; sevgini ürəkdə saxlamağın qürur olaraq təqdim edildiyi filmlərlə böyüyürük, yoxsa ondanmı bu xəsisliyimiz, bilmirəm..
Halbuki "İndi mənsiz bir yerlərdə nəfəs alacaqsan və bu ürəyimi daha çox ağrıdacaq" son çırpıntıdan daha asandır.

"Getmə, qal"dan əvvəl, "Səni Sevirəm" deyə biləndə birlikdə nəfəs almağı da öyrənərik