Nə qədər qəribə və dərinliyi olan bir vəziyyətdəyəm bilirsənmi?
Hisslərimi izah etmək o qədər çətindir ki...
Yazmaq belə çatmır əslində...
Yazmaq bu dəfə çarə olmur, ola bilmir duyğularıma...
İstəyirəm, indi heç kimin olmadığı bir yerə gedək...
Gedə bilsək... Heç kəs görməsə səni...
Görə bilməsə…
Toxunmasa ürəyinə...

Salam, sabahınız xeyir dəməsə, deyə bilməsə...
İstəyirəm ki, sinəmi açıb saxlayım səni oradakı gizli künclərdə...
Yalnız mənim olsan...
Nə qədər eqoistcə düşüncələrdir bunlar elə deyilmi?
Sevgi bu cür xəstə bir hala salarmı insanı?
Ağlımımı itirirəm görəsən deyə soruşuram özümə də...
Ağlım da var ki? Bu sevgidir ki?

Bəli, bəli sənə tapınıram...
Bu anda belə hiss edirəm... Və bunu sənə necə isbat edəcəyimi bilmirəm...
Və bunu sənə niyə isbat etməliyəm bilmirəm... Bilmirəm də... Utanıram bu anda...
Belə zamanlarda yer də yarılmır ki, içinə girəsin...
Nəysə...

Ahh, yenə o göy gurultusu!!!
Yenə çalır eyni mahnı və gurultusu içimi ağrıdır.
Eynilə əlimə aldığım bir bıçaqla ürəyimi deşirmiş kimi hissə qapılıram.
Bu cür ağrıyır ürəyim.. Necə izah edə bilərəm ki başqa?
Qulağımda çalınan, mənə hədiyyə bir mahnı, gözümdə xəyalı həmişə ağlımda bir portret, içimdə yaralanmağa üz tutmuş duyğular, küçədə ağır amma qərarlı yağan yağış və sən...
Eee daha nə olsun... Haradasan?
Mənə yağışlarla gələrsənmi? Tələsib tez gələrsənmi?