Kaş ki, hər şey başqa cür olardı. Kaş ki başqa şəraitdə, başqa zamanda və yad şəhərdə çıxaydın qarşıma.
Səni mənə tanış edən xəstə sentyabr küləyi,
Bizi qarşılaşdıran institut pilləkanları,
Bir yerdə olub fərqli şeylər haqqında düşündüyümüz dərs otaqları,
Eyni vaxt getdiyimiz metro qatarları,
Eyni havanı udduğumuz şəhər,
Səni hər dəfəsində xatırladan mahnılar
İndi çirkli qaranlıq divarlara tutulub güllələnməli
Ya edam edilməli ya da başı vurulmalıdı. Neçə siqaret qutusu,
Neçə içki şüşəsi gözlərini beynimdən silə bilər ?!
Hansı intihar növü bezməyəcək məndən,
Və qurtaracaq gözlərindəki bataqlıqdan gözlərimi ?!

Kaş ki başqa cür olardı hər şey. Kaş ki, başqa şəraitdə başqa zaman və yad şəhərdə çıxardın qarşıma.
Kaş keçən il yayda Kiyevdə tanıyardım səni.
Xatirən iki aylıq olardı və Bakıya gələn kimi unudardım səni.
Bu qədər ağır olmazdı hər şey. Başını qaldır, bir az daha yuxarı.
Dik gəz sən bu insanlara layiq deyilsən.
Bütün hisslərimi və həvəsimi öldürsən də üzülmə.
Heç nə təbəssümünü soldurmağa dəyməz.
Hətta mən də. Bəlkə də dediklərim də yalandı.
Bəlkə də heç sevməmişdim səni.
Bəlkə heç görməmişdim.
Bəlkə heç sən də yox idin və bəlkə də şizofrenəm... Amma illuziya da olsan geri gəlməyəcək qədər uzaqdasan
Və mən daha da dərinlərdən sənə səslənirəm.

Kaş ki , hər şey başqa cür olardı. Kaş ki, başqa şəraitdə, başqa zaman və yad şəhərdə çıxardın qarşıma.
Kaş ki, bir az daha inad edib İstanbulda oxumağı seçərdim.
Bəlkə onda daha rahat olardı hər şey.
Bəlkə də sən başqa universitetdə oxuyardın
bir-birimizi görmək şansımız olmazdı.
Kaş ki, metroda görəydim səni
və hisslərim bir stansiya böyüklüyündə olaydı.
Vaqondan düşən kimi unudaydım. Neçə belə məktub lazımdı ki, anlasınlar məni ?
Neçə qarşılıqsız söz ?
Neçə mənalı cümlə və neçə sarsıdıcı qələm ? Bəlkə də bəlkələrlə yaşamağa məhkumam.

Kaş ki, hər şey başqa cür olardı. Kaş ki, yanımda olaydın.
Kaş ki, heç olmayaydın.
Kaş heç səni tanımazdım
Və