səslər.
Uzun zamandır, mən də maraqlanıb getmədim heç.
Amma qızı da uzun müddət görə bilməyəndə, görəsən deyirdim özümə, nə olar o olmasın nə olar, o olmasın deyə qışqırırdım.
Çıxdım evdən, onlara doğru getdim. "Ölən kimdir?'' - dedim, ''Suzan ''deyə cavab verdilər. Bunu mənim zəif bədənim götürmədi, ürəyim getdi elə orada. Ayılanda evdəydim, ailəm qarşımdaydı. Ağlayırdım, hönkür-hönkür.
Nə olduğunu anlamayan ailəm, maraqlı maraqlı baxırdılar. Unutmaq çətin olacaqdı, sevdiyimi demədən getmişdi.
Öyrəndim sonradan, o gün yanına gələn adam kişi qardaşıymış. Ailəsi də qızın bir böyük qardaşının yanında bu qədər xoşbəxt olduğunu, bir də heç tanımadıqları bir adam tərəfindən xoşbəxt olduqlarını söyləyirdilər.
Bəli, o ikinci adam, o ikinci vicdansız adam mən idim. Sevginin o qorxunc qadağanlarını tapdalayan və heç dinləmədən, heç öyrənmədən qızı taleyinə məhkum edən və o qədər ömrü qaldığı halda bir təbəssümü üzündən əskik edən adam, o vicdansız adam mən idim.
Mən etdim bu səhvi, siz etməyin, sevginin o unudulmaz qadağanını tapdalamayın dostlar, sevgidə qürur