nəvazişlə oğlunun başını sığalladı: «Nə var, onu ye, oğul».
Camal olan yeməyi yemək istəmirdi. O, mürəbbə istəyirdi, mürəbbə isə nənənin idi.
Camal oturmuşdu və gözlərini boşqaba zilləmişdi. Birdən ağlına bir fikir gəldi. «Nənəm inciməz. O, mənimlə bölüşməkdən məmnun olar. Bir azca götürsəm, bir şey olmaz ki, heç kəsin xəbəri də olmayacaq», - düşünərək, mürəbbə olan tərəfə baxdı.
O, yenə fikrə getdi: «Görəsən, bu - oğurluq deyil ki? Yox, düşünmürəm. Lap azca götürərəm, heç kəs də xəbər,tutmaz».
Camal ayağa qalxdı və kürsünü götürüb mətbəx dolabına yaxınlaşdı. Kürsünün üstünə çıxıb, zorla da olsa, əlini istəkli mürəbbə bankasına çatdırdı.
Camal bu işi görərkən özünü günahkar hiss edirdi - hiss edirdi ki, yaxşı iş görmür. Ancaq: «Eybi yox», - deyib, öz-özünü sakitləşdirdi.-«Heç kəs xəbər tutmayacaq».
Camal bankanın ağzını açdı,barmağını mürəbbəyə batırdı,sonra da barmağını yalayıb,dedi: «Mmm…Necə də dadlıdır?!..». Camal artıq vicdan əzabı çəkmirdi.O, bıçağı götürüb, mürəbbəni çörəyinin üstünə yaxdı.O, mürəbbəni elə sevirdi ki! Hətta mürəbbədən yalnız azca götürmək niyyətini də unutmuşdu.
Camal bankaya baxıb, bikef oldu:«Vay, nə yaman çox götürdüm!».
O, mürəbbənin bir qədərini yaxmadan götürüb, bankaya qaytarmaq istədi. Ancaq indi bankadakı mürəbbəyə yağ da qarışmışdı. Üstəlik, mürəbbə əllərinə, hətta bankanın qıraqlarına və masaya da yaxılmışdı.
-Camal,nə,etdin?
Anası qapıda dayanıb,oğluna baxırdı.
Camal əllərinə baxıb ağlamağa başladı.
«Tərs uşaqsan»,-deyə anası oğlunu məzəmmət elədi.
- Bilirdin ki, mürəbbə sənin üçün deyil. İndi tez get, əllərini yu və otağına yürü.
Camal ağlaya-ağlaya otağına qaçdı və çarpayısına atıldı. Durmadan,hey ağladı.
Əvvəlcə bikef olmuşdu,sonra bərk hirsli idi,indi isə artıq qoxu içindəydi.
Elə bu zaman otağa atası daxil oldu. «Pis hərəkət eləmisən», - dedi. - «Özünə aid olmayan bir şeyi götürmüsən».
Camal cavab vermədi.O,utana-utana yerə baxırdı.
«Elədiyinin bircə adı var», -dedi atası. - «Özün bilirsən, adı