ı nədir…».
Camal yenə ağlamağa başladı. Hələ də dinmirdi. Sonra göz yaşları içində dedi: «Bir azca mürəbbə yemək istəyirdim… Lap azca… Sonra bankanı yerinə qoyacaqdım, heç kəs də xəbər tutmayacaqdı. Ata, düşünmürdum ki,oğurluq edirəm».
Camalın atası çarpayının qırağına əyləşib, oğlunu dizi üstə oturtdu, bağrına basdı.
«Eybi yoxdur, oğul», - deyə oğlunu sakitləşdirdi. Camal hələ də ağlayırdı. O dedi: «Bilirəm, indi anamla sən - ikiniz də mənə acıqlanacaqsınız. Nənə də məndən narazı olacaq». Sonra Camalın gözləri böyüdü və əlavə elədi: «Allah da hərəkətimdən narazı qalacaq».
«Narahat olma», - deyə atası təmkinlə bildirdi. - «Biz vəziyyəti düzəltməyə çalışarıq».
Camal sakitcə soruşdu:«Axı necə?»
«İlk növbədə, incitdiyin adamlardan üzr istəyərsən. Sonra Allahdan üzr istəyərsən. Sonra da elədiyini bir də heç vaxt təkrar eləməməyə çalışarsan».
Camalın bu fikir xoşuna gəldi, lakin o hələ də qorxurdu. «Birdən unutsam və elədiyimi yenə təkrarlasam?», -deyə atasına sual etdi.
Atası onu əmin edib,bildirdi:
- Düşünürəm ki, sənə unutmamaqda yardım edə bilərəm. De görüm, yeməyimizi bizə kim bağışlayır?
«Allah», -deyə Camal yavaşca cavab verdi.
- Zəmilərə yağış yağdırıb, onları göyərdən, sonra da onu bizə yemək qərar verən kimdir?
«Allah», -deyə o yenə də təsdiqlədi.
- Bəs hər zaman bizə nəzər yetirən, olduğumuz hər yerdə bizi görən, elədiyimiz hər işdən xəbər tutan kimdir?
Bu dəfə Camal lap astadan cavab verdi: «Allah». O, özünü yenə də pis hiss eləmişdi. Bilirdi ki, Allah onu mürəbbəyə əl uzadan yerdə görüb.
Atası dedi: «Əgər Allahı düşünsək, heç vaxt pis iş görmərik. Əgər Allahın bizi hər yerdə və həmişə gördüyünü xatırlasaq, pis əməllər tutmarıq. İndi isə get, əl-üzünü yu və aşağı düş. Sənin üçün bir hədiyyəm,var».
Camal əl-üzünü yuyarkən düşündü: «Görəsən, atam niyə məhz indi mənə hədiyyə vermək istəyir?»
Camal aşağı endi. Orada onu ata-anası gözləyirdi. «Anacan, üzr istəyirəm», - deyə anasına üz tütdü. Daha sonra atasına da üz tutub dedi: «Atacan, üzr