a örtüb çıxdı.
Camal hara gedəcəyini düşünürdü. Birdən: «Ağlıma gəldi!», - deyib hamama yollandı.
Qapını örtüb, vannanın qırağına əyləşdi və bankanı açmağa başladı. Birdən qulağına quş civiltisinin səsi dəydi. Pəncərədən küçəyə boylandı. Budaqda quş oturmuşdu.
«Yooox…», - deyib, dərindən nəfəs çəkdi. - «Quş məni görə bilər».
Camal bir şey fikirləşib tapmağa çalışırdı. Öz-özünə düşündü: «Aşağı düşsəm, yaxşıdır».
Pilləkənlarla aşağı enib, uşaq otağına girdi. İndi o tək idi. «Heç kəs məni görməyəcək» düşüncəsi ilə yerə oturdu.İndi o,doğrudan da,tək idi.
Gözlənilmədən Camal səs eşitdi: «Miyo!» - bu pişiklərinin səsi idi - Məsinin. «Sən burada nə eləyirsən, hə?» -deyə pişikdən sordu.
Pişik cavabında ancaq miyoldadı.
Camal pərişan halda düşünürdü: «Görəsən, daha hara gedim?».
Birdən ağlına bir fikir gəldi. «Bildim!», - deyib, sevincək halda pilləkənin altındakı qaranlıq otağa tərəf qaçdı.Buraya valideynləri bəzi ev əşyalarını saxlayırdı.
Camal içəri keçib qapını örtdü.İndi bura onun üçün ən münasib yer idi. Otaq çox qaranlıq idi. Camal bankanı əlinə götürdü. Qaranlıqda onu heç seçə də bilmirdi. «İndi məni görən olmaz - otaq zülmət qaranlıqdır» düşüncəsi ilə bankanın qapağını açmağa başladı: «Məni nə ana görə bilməz, nə də ata, hətta pişik belə, görə bilməz. Heç kəs görməyəcək».
Amma birdən Camalı bir fikir üstələməyə başladı: «Bir kimsə məni burada da, hətta bu zülmətdə olsa, görə bilir. Bəli, Allah məni görür, hətta lap yaxşı gizlənsəm də, görə bilir. Elədiyim hər işi də görə bilir!».
Camal bankanın ağzını qapadı. Bacısının nəyə təbəssüm etdiyini indi anlamışdı. O, artıq dəqiq bilirdi ki, mürəbbəni yemək üçün heç kəs olmayan bir yer tapa bilməyəcək. Allah onu həmişə və hər yerdə görəcək!
Camal mətbəxə gedib bankanı atasına uzatdı və dedi: «Mən bu mürəbbəni yeyə bilmərəm».
«Niyə ki?», - deyə atası təbəssüm etdi.
«Ona görə ki, Allah məni hər yerdə görə bilir», - deyə oğul cavab verdi.
Camalın atası bu sözlərdən çox məmnun oldu. O, Camala yaxınlaşıb