Bir gün Camal məktəbdən evə qayıtmışdı. O, çox ac idi. Anasını görcək, dedi:
- Salam,anacan!
- Salam,oğlum,-deyə;anası cavab verdi.
- Məktəbdə,işlər,necədir?
- Hər şey qaydasındadır, - deyə Camal cavab verdi. - Acmışam, yeməyə bir şey varmı?
- Süfrə arxasına əyləş,oğlum!

Elə bu vaxt telefon zəng çaldı.Camalın anası dəstəyi götürüb,söhbət eləməyə başladı.
Bu zaman mətbəxə Camalın böyük qardaşı-Məhəmməd daxil oldu.«Yemək yeyəcəyəm», - deyə Məhəmməd,bildirdi.

Camal: «Mənimçün də bir şey hazırlayarsan?», - deyə qardaşına müraciət elədi.
- Yaxşı.Nə istəyirsən?Özüm südlə yağ-çörək yeyəcəyəm.
- Mən də istəyirəm,-deyə Camal dilləndi.«Mürəbbə-çörək də istəyirəm».
Məhəmməd süd, yağ və çörəyi çıxarıb masanın üzərinə düzdü. Dolabı yoxladı, amma mürəbbəni tapa bilmədi. Bu an bacıları Fatimə içəri daxil oldu.«Mən də bir şey yeyərdim», - deyib, Fatimə süfrəyə əyləşdi.
Məhəmməd dedi: «Biz südlə yağ-çörək yeməyə hazırlaşırıq». «Mürəbbəylə», - deyə Camal əlavə elədi.
«Mən mürəbbə tapmadım axı!»,-deyə Məhəmməd başını buladı.
«Mürəbbə istəyirəm!»,-deyə Camal israr elədi.
Fatimə dedi:«Mənə südlə yağ-çörək də yetər».
Məhəmməd boşqaba 3 tikə çörək qoydu, üzərlərinə yaxma çəkdi, 3 stəkanı süd ilə doldurdu və hamısını yemək masasının üzərinə qoyub, özü də əyləşdi. Fatimə ilə birlikdə «Bismillah» deyib, yeməyə başladılar.
Camal yemirdi. O, inadla mürəbbə istəyirdi. Bu vaxt anaları telefonla söhbətini bitirib, süfrəyə yaxınlaşdı və dedi: «Əziz balalar, yeməyinizi yedinizmi, haydı dərs başına!».
Məhəmmədlə Fatimə yeməyi bitirib getdilər. Camal yeməyə hələ də başlamamışdı. O, boşqabına baxıb, üzünü turşudurdu. «Mürəbbə istəyirəm!», - deyə növbəti dəfə təkrar elədi.
Anası oğluna baxıb gülümsədi və: «Mürəbbə yoxumuzdur», - dedi. «Bilirəm ki, mürəbbə xoşlayırsan, ancaq indi evdə yoxumuzdur».
Camal dilləndi:«Mən bilirəm, mürəbbə haradadır».
«Onu deyirsən?», - deyə ana səsləndi. «O mürəbbəni hədiyyə olaraq, nənən üçün saxlamışıq. Bu axırıncı banka onun üçündür».
O,