Bir vaxtlar uca dağın ətəyində çox qəribə, tənha ev varmış.Onun divarlarında güzgülər asılıbmış.Günlərin birində bir küçük yolunu azıb həmin evə gəlib çıxır.İçəri girəndə görür ki,divarlardan özü kimii məzəli köpəklər ona baxır.Yaman sevinir,ordan çıxanda ehirli evin yalnız həndəvərinə fırlanıb içəri girməyə cüret etməyən dostlarına xeber verir ki,,,Qorxmayın,bu evde çox meriban,balaca köperler var.,,

Bir müddet sonra acıqlı bir it sorağı hər tərəfə yayılan sehirli evi görmek qərarına gelir.İçəri girib nə görsə yaxşıdır?Məzəli küçüklər qorxunc itlərə çevriliblər!

Güzgülərə baxıb dişlərini qıcayır,bərkdən hürməyə başlayır.Min güzgüdən ona hiddətli cavab gəlir.Acıqlı it qarşısında min quduz görəndə qorxub qaçır və ..Bura quduzlarla doludu!,, deyib hamını təşvişə salır.

İllər ötsə də, heç kim sehirli evin vahiməsindən həmin dağa yaxın getmir.

Bu əhvalatda böyük bir ibrət var.
Bu da menim cavabım olsun.Dağın zirvəsinə çıxmaq istəyirsənsə,əvvəl özünə diqqətlə bax.İçi kin küdrətlə,qəzəblə dolu olan kimsə həyyatda bir addım bele irəli gede bilmir.

Təşəkkürlər oxuduğunuz üçün