Payız fəslin xüsusi sevərdim. Yadımdadır gözəl payız günlərindən biri idi. Parkda skamyada əyləşmişdim, ağacların sarı yarpaqları yerə tökülmüşdü və tökülməyə davam edirdi, hər yanı gözəl qızıl yarpaqlar əhatə edirdi, yağışsa, narın-narın yağmağa başladı. O andan uzaqda dərin fikirlər içində bir gənc gəlirdi. Yanımdan ötərkən sakit keçdi, ancaq elə bir təəssürat yaratdı ki, məndə sanki o başın çevirib baxmaq istədi, amma ötüb keçəndən sonra geriyə döndü. Sadəcə baxdı, saniyəlik baxışlarda sanki nələrsə, demək istəyirdi, ancaq susdu və özün çevirib yoluna davam edərək parkdan çıxdı getdi. O getdisə, mən onun o üzündəki gözəl simanı unuda bilmədim, saatlarla oturdum orda, gələcək deyə gözlədim, amma gəlmədi. Getdiyi tərəfə doğru getdim, bəlkə gələr deyə, qarşılaşarıq deyə. Evə doğru asta addımlarla ağlımda gözəl fikirlərlə xəyallarla gedirdim, dostlarla danışmaq istəmirdim, həyatımdan hər kəsi uzaqlaşdırmışdım.

Qaranlıq.. Gecə... Göydəki gözəl ay ilk dəfə idi ki, o qədər gözəl parlayırdı, ulduzları sanki öz işığı ilə yandırırdı, çox gözəl bir təsvir yaranmışdı səmada. Baxıb sadəcə insan valeh olurdu. Mənsə, pəncərəmdə oturub dərin fikirlərə getmişdim. Görəsən onunla nə vaxtsa, bir daha qarşılaşa biləcəm mi? Ancaq yenə də düşünürdüm ki, qarşılaşsam belə yenə də cəsarətsizcəsinə yaxınlaşa bilməyəcəm, hər dəfə belə olduqca mən daxildə məhv olacam. Daha o parka getməməyi qərara aldım. Hər gün eyniliklər həyatımı çox sıxmağa başladı. Pəncərəmdə oturub çöldəki payızın günlərin seyr edirdim, sevgililər keçirdi bir-birinə sığınaraq, mehribancasına...

Mən yenə də onu tanımasam belə onun haqqında düşünməyə, onlu xəyallarda yaşamağa davam edirdim və bu olanlardan çox uzun müddət keçmişdi. Artıq növbəti payız fəsli gəlməyə başlayırdı, payızın gəlişi ilə təbiət gözəlləşməyə başlayırdı... Bilmirəm niyə, necə oldusa, yolum o parkdan keçirdi sadəcə olaraq... Və əyləşdiyim o skamya məni cəlb elədi, üzərində olan yazı ilə... “Mən səni gözlədim gəlmədin, növbəti payızda o gündə