yenə gözləyəcəm səni”

Bu sözlər məni silkələtdi. Sanki ürəyim diyanmadı bir neçə saniyəlik, gücsüz olub dizlərim üstə yıxıldım. Bütün gecəni orda qaldım, çünki sabahsı gün onu gördüyüm gündən bir il keçirdi. Yenidən parka daxil olacağın gözləyirdim, ancaq bu dəfə hər bir şeyin fərqli olacağın düşünərək. Külək o qədər güclü idi ki, yarpaqları parkın girişindən çıxışına kimi aparırdı. Günün bitməyinə az qalmışdı, ümidlərim puç olmaq üzrə idi ki, parka bir insan girdi, qaranlıq olduğu üçün o olub-olmadığın bilmirdim. Ancaq tamam başqa bir insan mənə bir yazı verdi, payızın ilk günündə skamyada tək əyləşib diqqəti çəkən, məsum baxışlarla baxan, gözləri ulduz kimi parlayan bir qıza bu məktumu çatdırın dedilər, bunun siz olduğunuzu zənn edirəm dedi, aldım məktubu, sağol dedi və getdi. Artıq bir sual verməyimə izn belə vermədi.
Əllərim, ürəyim əsirdi. İçində nəilə qarşılaşacağımdan xəbərsiz idim. Açdım və o qədər həyəcanlı idim ki, sözləri hecalayaraq oxumağa başladım.

“Salam, Mələyim. Bu məktubun kimdən sənə gəldiyin gözəl bilirsən. Məni daxilən tanıyırsan, bir neçə saniyəlik baxışda hər bir şeyi gördüyünə əminəm, bunu mən sənin o baxışlarından anlamışdım. Daxil olduğumda uzaqdan gördüyüm o gözlərin, sanki kimisə axtarırdı. O gözlər məncə axtardığın tapmışdılar həmin an. O baxışlarını heç vaxt unutmadım. Getdim, geriyə qayıtmadan getdim, ancaq ürəyimi arxada qoyub getdim. Həmin gündən sonrakı hər bir günü orda keçirdim, yanımda səni təsəvvür edərək. Sənli xəyallarımla bir. Hər an yanımda əyləşmisən sanırdım, başını çiynimə qoymusan, əllərim əllərində, payızın gözəlliklərin seyr edirik. Bəzən üstümə əsən küləklər mənə elə gəlirdi ki, dodaqlarıma sənin dodaqların toxunur. Səni o andan izlədim, sənin ardınca çox gəldim, heç bir zaman yaxınlaşmadım, düşünmə ki, cəsarətsiz olduğum üçün bu addımı atmadım. Sadəcə səni daxilimdə yaşatdım, səni üzə bilməzdim, çünki bir gün bu ağır xəstəliyin mənim həyatıma son qoyacağın bilirəm. Sənə toxunmadım, sənə sevirəm demədim,