***Elə uddum ki saitlərimi… Qorxar oldum nöqtələr qoymanın ardından yeni cümlələr başlamağa... Artıq yoxmuşsan, artıq yoxmuşam, artıq yoxmuşuq... Gün işıldamaları yoxmuş oturduğumuz otağının sarı divarlarına əks olunan... Əllərin yoxmuş ən gözlənilməz anda əllərimlə qovuşan... Eşqlər yoxmuş artıq, bir zamanlar var olduğuna inanılan...
***Elə uddum ki saitlərimi… İçimdə qırılan bir ayna qaldı yalnız... Gecələr yoxmuş artıq, gündüzlər də… Saatların əqrəbləri qırılmış, küsmüş zamana... Qala qala bir yuxu qalmış gecələri görüşdüyüm... Bir zamanlar bir romantiyin sərxoş edən gitara səsini dinlədiyimiz yer də silinmiş getmiş xəritələrdən... Nə çox şey qalmamış, nə çox heç bir şey var olmuş yaşanıb bitmişlərdən…
***Elə uddum ki saitlərimi… Ən çox da adının içində keçənləri... Bir kompas ömüründə ilk dəfə səhv istiqaməti göstərmiş... Qüruruyla intiharı seçmiş, düşüb qırılmış səhv istiqaməti göstərdi deyə... Cənub da yoxmuş artıq, şimal da… Səhərlər yaşadığımız şərq silinib getmiş, qərbdirsə heç olmamış ki daha əvvəldən onsuz da…
***Elə uddum ki saitlərimi… Qala qala yalnız və yalnız o sözlər arasına yerləşdirilən bir neçə kiçik nöqtə qalmış... Yalnız üç nöqtə… Apostroflar yoxmuş artıq, vergüllər də çoxdan itib getmiş gəldikləri nağıllar aləminə... Nə bir nidaya rast gələ bilərmişik artıq bu ucunu görə bilmədiyimiz küçənin ortasında, nə də özünü sorğulayıb dayanan tək bir sual işarəsinə…
***Elə uddum ki saitlərimi… Yox olmuş dəqiqələr, saatlar, saniyələr... Və sən bir az da... Doğru biz heç var olduq mu ? Bəlkə olduq, bəlkə olmadıq... Əslində nə qədər yanıldıq, nə qədər aldandıq... Biz böyük bir yalandıq... Otağında dağınıqlığımı yığan bir kölgə vardı ya hanı, o da yox artıq... Artıq biz yoxuq ki…
***Elə uddum ki saitlərimi… Ancaq, mənə aldırmadan keçib gedən zaman qala bilərdi ardımdan... Davam etdi təqvim yarpaqları ardı ardınca qoparılıb atılmağa... Aylar illərə dönüb getdi... Artıq ay yox, ulduzları da itirdim nə zamandır... Doğru səma var idimi səni sevdiyim