Hər bir ideya cərəyanına qarşı olduğu kimi postmodernizmə də münasibət birmənalı deyil.Bizim dövrümüzdə postmodernizm termininə Avropada hər dəfə nəyisə tərifləmək istəyəndə müraciət olunur. Yəni bu termin bir növ “yaxşı” sözünün sinoniminə çevrilib. Keçmiş Sovet ölkələrində və Azərbaycanda isə əksinə (bu ideyanı mənimsəmiş az sayda insanı çıxmaqla), o daha çox neqativ-ironik şəkildə yorumlanır. Postmodernin qəbul olunmamasının səbəbi onun mədəniyyətin alışılmış estetik mahiyyəti və ölçülərini dağıdan virus kimi təsvir olunmasıdır. Lakin bizim məqsədimiz elmi bir yanaşma olduğundan, bu başdan mənfi köklənmiş rəylərə önəm vermədən məsələlərin mahiyyətinə varmalıyıq. Son bir neçə ildə postmodernizmin miqrasiyası nəticəsində bu fəlsəfə mövzusunda müzakirələr və eksperimentlər Avropadan Rusiya və Türkiyəyə, oradan isə Azərbaycan cəmiyyətinə, xüsusən bədii üslub kimi ədəbiyyat və siyasət sahələrinə daxil olub. Ancaq Azərbaycanda bu müzakirə və eksperimentlərin əsaslandığı heç bir fəlsəfi-elmi tədqiqat olmadığı üçün, həmin bədii çalışma və mübahisələrə bir kor-koranəlik xasdır. Lakin, postmodernizmi Azərbaycanda ilk dəfə fəlsəfə sahəsində elmi tədqiqata çəkərkən, ona ciddi hadisə kimi yanaşdığımızı, bu gün dünya ensiklopediyalarında postmodernizm kəlməsinin qarşısında “müasir fəlsəfə və incəsənətin əsas istiqaməti” kimi sanballı təyinlər yazılmasını nəzərə alıb, ona Qərb fəlsəfə və bədii təfəkküründə göstərilən ciddi münasibəti davam etdirdiyimizi burada ifadə etmək istəyirəm. ABŞ, Avropa elmi dairələriylə tanışlıq sırasında onlarda modernizm və postmodernizm fəlsəfəsi üzrə ixtisaslaşan alimlər olduğunu görürük. Postmodernizm sərlövhəsi altında onlar postmodern dünyagörüşü, postmodern feminizm, postmodern estetika, postmodern linqvistika kimi bir çox sahələrdə tədqiqat aparırlar. “Postmodern” sözü Qərb alimi üçün mürəkkəb açar-söz, konsepsiya, xüsusilə bizim kimi ölkələri anlamaq funksiyası yerinə yetirdiyi halda, bizim yerli auditoriyada bu söz anlaşılmaz