Həbsxananın qapısından çıxdı. Qapıda onu heç kim gözləmirdi. Bu, onun vecinə də olmadı. Dəmiryol vağzalına gəldi. Bilet aldı. Vaxt çatanda kupeyə girdi. Əlindəki peraşkinin son tikəsini udub, yağlı əllərini üstünə sildi. Gözlərini yumdu. İllərdir görmədiyi ucqar dağ kəndinə doğru yola düşdü.

Həbsxanada həmişə “başı uca” olmuşdu. Bura namus üstündə düşənlərə yaxşı baxırdılar. Əməli isə bacısını 8 yerindən bıçaqlamaq idi.

Ucqar dağ kəndində kasıb daxmalarından bacısını “Volqa’’ və başqa “dəhşət” maşınlar siqnal verə-verə gəlib aparmışdı. Bütün kənd tamaşaya yığılmışdı. Maşınlar gedəndən sonra anası əllərini göyə açıb “Allah, sən balalarımı xoşbəxt elə” demişdi. Amma elə həmin gecə, daha doğrusu, səhərə yaxın daxmanın həyətində səs-küy qopmuş, bacısını gətirib üstlərinə atıb getmişdilər. Qızın üzü döyülməkdən şişmişdi. Qan çanağına dönmüş gözləri ilə yazıq-yazıq hamının üzünə baxıb heç bir günahının olmadığını, namusunun ləkələnmədiyini deyirdi.

Amma o “üzüqara” çıxdığına görə geri qaytarılmışdı. Qışqırmaqdan səsi batan qıza heç kim inanmadı. Bütün kənd tamaşaya yığıldı, sonra da tüpürüb getdi. Anası saçlarını yolub ağladı. Ömründə kiminsə toyuğuna “kiş” deməyən qardaş da kəndin tənəsinə, bacısının namusunun ləkələnməsinə dözə bilməyib bıçağı əlinə aldı. Bacısını dəlmə-deşik elədi, sonra ürəyi getdi. İlk dəfə şəhəri türməyə gətiriləndə gördü. Anasına demişdi, yanıma gəlsən, daha heç vaxt üzümü görməyəcəksən.

Və düz 6 il yanına nə gələn oldu, nə gedən. Son eşitdiyi xəbər bacısının ağır vəziyyətdə olması idi. Çox güman ki, ölüb. Vəssalam.

İndi kəndə qayıdırdı. Gəlib çatdı. Çəpərdən boylanıb anasının həyətdə oturub dodağının altında nə isə danışa-danışa göyərti dəstəsi bağladığını gördü. Yaxınlaşıb sakitcə yanında durdu. Arvad hənirtini eşidib başını qaldıranda elə cikkə çəkdi ki, oğlan özü də qorxdu. Sarmaş-dolaş, göz yaşı, giley-güzar... Köhnə palazın üstündə oturub yaz günəşinin istisində pendir-çörək yedilər, sonra kəndə gəzməyə çıxdı. Axşama